foto
Het is – of liever wás – mijn meest geliefde stukje Noordwijk. En wel hierom. De Prins Hendrikweg werd in 1883 aangelegd door de (ontwikkelings-) "Maatschappij De Toekomst". Op 7 mei 1925 ging deze – tot dan toe dus particulier geëxploiteerde weg – over in handen van de gemeente Noordwijk. Een prachtige weg, halfhoog de duinenrij volgend die de afscheiding vormde naar de lager gelegen geestgronden van Noordwijk-Binnen. Overal een prachtig uitzicht. En dan die huizen.

De Villa Nova, rechts achteraan, stond er in 1883 waarschijnlijk al wel. Woonstede van Albert Verweij en logeeradres voor tal van fameuze tijdgenoten van Verweij (Lodewijk van Deijssel, Stephan George, Jan Veth, Willem Witsen, wie niet?). In het midden op de foto de Villa Liesbeth, gebouwd door H.P. Berlage himself in opdracht van de schoonmoeder van Verweij, de oude mevrouw Van Vloten. En links een ander huis met geschiedenis:de Villa Duinhorst, na de oorlog omgedoopt tot Sans Souci, waar de Tappenbecks restaurant hielden tijdens de oorlog, omdat de Duitsers hún Huis ter Duin genaast hadden als verdedigingswerk tegen de Engelsen, maar ook als zaal voor Teutoonse feesten en partijen.

Het wás mijn meest geliefde stukje Noordwijk, want deze prachtige villa’s – elk met een eigen, bewogen geschiedenis – zijn er niet meer. Waar Maatschappij "De Toekomst" iets moois creëerde voor het nageslacht, is het heden inmiddels al door die toekomst ingehaald.

Een ‘toekomstig voltooid verleden tijd’ (tkvvt): bestaat dat?