Vijf jaar geleden schreef ik er al over: over de redding van de watertoren door een private architect, die er mooie bouwkundige plannen mee had en daarmee als vrijwel enige een gooi deed naar de redding van dit misschien niet ontzettend mooie, maar voor Noordwijk wel iconische gebouw.

Niemand anders leek zich het lot van dit monument aan te trekken, een rijksmonument bovendien. “De Noordwijker” schrijft er ook weer over: over ‘het gebed zonder eind‘, de wat mij betreft volstrekt misplaatste en ongewenste opstandigheid van omwonenden, de fatale bemoeizucht van een Haagse rechtbank, het gebrek aan doorzettingsmacht (of doorzettingswil) van de gemeente en een eigenaar die een kat in de zak lijkt te hebben gekocht, want met al zijn engagement en creativiteit dreigt hij de verliezer te worden.

Maar in dat geval is hij in goed gezelschap: de verdere teloorgang van de watertoren is een verlies voor heel Noordwijk.