De ansichtkaart lijkt te zijn ingelijst in een mooi houten frame. Maar dat istie niet. Het lijstje maakt deel uit van de kaart zelf en is als het ware ingetekend. Een soortement van trompe-l’œil, zammemaar zeggen. Een of andere Duitse firma had er volgens mededelingen op de achterkant patent op aangevraagd en noemde zo’n kaart een ‘Rahmenpostkarte.’

Je kon zo’n kaart ook nog rechtop op je dressoir of schoorsteenmantel plaatsen. Daartoe kon je een stukje van de achterkant ‘voorzichtig opscheuren’ en een klein beetje openvouwen.

De kaart werd vanuit Noordwijk gestuurd naar iemand in Haus Winckler aan de Zuidboulevard. Ook in Noordwijk.