Ik kan het niet helpen, maar van ingekleurde foto’s uit het verleden word ik bijna sentimenteel. Alsof zich – in vergelijking tot zwart-wit foto’s – een andere werkelijkheid voordoet. Als het verleden wordt ingekleurd gaat het twee keer zo hard leven. Zoiets.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
De laatste tram zaten ze in het was ergens oktober 1962 en ze stapten uit en kwamen niet meer terug en gingen niet meer weg,de trein keerde om voor zijn sloop verhaal en de beide passanten begonnen een snackbar,ieder heeft zijn verhaal zijn verbazing en verwondering de rustige en verrassende momenten,dat beslissingen die men neemt niet altijd juist zijn maar gebaseerd op mythes en horen zeggen is de ervaring want je hebt geluk of het zit tegen de ups en downs,vriend taco tekent bij lotto -jumbo de zilker die van heel diep kwam,het verhaal terug de grent oplopend toen met je ouders en broer en zussen nu als opa met je Turkse schoonzoon uit hatay en je spetter van een kleinkind met haar zwarte ogen met de Arabische roots en je dochter en je liefje,de wereld is veranderd zeker na dat de commercie belangrijker was dan de familie badplaats die betaalbaar was de tijd van wapperende linnen tenten is voorbij de broodjes leen en de echte coco zijn verdwenen nieuwe rondes nieuwe kansen,spinazie en bloemkool eten we nog steeds en het strand blijft een beleving met een supermarkt achter voor de panini broodjes,lay lady lay bob dylan uit de spelonken duna deli retrospectief met flashbacks uit de chaotische brei van gedachten dat de grent en duna een gepasseerd station zijn die teloor ging in transitie naar hogere segmenten die veel consumenten niet konden grijpen in de race naar niets en toch gelukkig zijn,soul en dancing vanaf de schommel van de friettent naar foodtrucks in een arcade,kibbeling met ravigotte en mirepoix over de afgekloven spareribs,beelden die bleven hangen in de ontwrichte materie easy readers met choppers en cafe racers nortons en gilera,s namen kerven in de oude eiken bij de eendjes terug pikkende expansie over leeuwenhorst en ruigenhoek,s huize der vreugde met de laatste gebeden bij sint padua,entresto medicamenten moeten het doen om de pomp functie nog twintig jaar te laten lopen en defibrillator buiten de deur te houden denk dat onkruid eeuwig is en de lijn erfelijkheid een onderzoek gebed zonder eind en de tijden als ze over elkaar trekken kraken en pijn doen,blowing in the wind en de sky de limiet de verwording van gedachte en flikkerende lampen op het balcon van de blauwe tram en cafe de punt die er toen al stond,foto van mn kleinkind in hatay de noordwijkse roots verweg weg richting aleppo,ze doet of ze thuis is,de wereld is een dorp,….