heleen2

De brief ging ergens begin Jaren Zestig – het poststempel is onleesbaar – vanuit de Verenigde Arabische Republiek naar mevrouw Voorhoeve-van Oordt in Noordwijk, naar de Villa Moederzorg in de Zuid. De brief was afkomstig van haar dochter, Heleen Voorhoeve, uit Bethel Home in het stadje Tema in wat nu Egypte heet.  Van haar weten we het één en ander. We volgen de zgn. Christipedia:

Heleen Voorhoeve (1912-2014) was een Nederlandse zendelinge, die aan een christelijke school in de Egyptische stad Tema werkte en aan arme mensen hulp bood. Zij werd op 11 april 1912 in Den Haag geboren. Zij was de zesde in het gezin van Johannes en Elizabeth Voorhoeve-van Oordt, dat zou uitgroeien tot een achttal kinderen (vijf meisjes en drie jongens). Heleen was bedrijvig en leergierig. Ze leerde al vroeg timmeren, muziek maken, huishoudelijke reparaties en klusjes met elektrische bedrading uitvoeren, enz. Haar vader, Johannes Nicolaas Voorhoeve, was voorganger in de kring van de Vergadering van Gelovigen. Hij had contacten met broeders in Egypte en bezocht het land in 1934 nadat er moeilijkheden waren ontstaan om een zendeling daar. Zijn relaas bij terugkomst wekte bij de 17-jarige dochter Heleen het verlangen om als zendelinge naar Egypte te gaan.

heleen1

Zij volgde een onderwijskundige opleiding en werd geschoold als tropisch verpleegkundige. In 1937 kwam ze in Egypte aan. In Caïro bleef zij twee jaar om Arabisch te leren aan de ‘School voor Oosterse Studies’ van de Amerikaanse universiteit in Caïro. Daarna vestigde ze zich in 1939 in het dorp Tema, in het midden van Egypte in het stroomgebied van de Nijl, honderden kilometers ten zuiden van Caïro. Zij werkte er aan een school. In 1940 ging ze naar Caïro en een jaar later, in 1941, keerde zij weer naar Tema terug om aan de school te werken. Zij bezocht huisgezinnen in Tema en omliggende dorpen. De vaardigheden thuis geleerd kon ze in Egypte goed gebruiken.

In 1946 kocht ze een stuk grond voor de nieuwbouw van de school. Vijf jaar later werd de eerste steen gelegd. In Tema was zij gedurende tientallen jaren hoofd van de school die aanvankelijk de naam ‘Bethel’ (‘huis van God’) droeg en sinds 1959 ‘School van het Licht’ heette. De Bethel School van het Licht had anno 2014 zo’n 1000 leerlingen uit christelijke en moslimgezinnen.

In 1955 ontving ze wegens haar verdiensten voor armen en behoeftigen in Egypte de Nederlandse onderscheiding van Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Heleen werd enkele malen Egypte uitgezet, maar wist er telkens weer terug te keren. Na de Zesdaagse Oorlog met Israël ontstond er een anti-westerse sfeer en werd Heleen te kennen gegeven dat ze moest vertrekken. Daarop reisde ze naar het hoofd van de binnenlandse veiligheidsdienst en wist hem te vermurwen. Ze mocht blijven. Voordien had ze duizend sleutelhangers laten maken met de tekst ”Bij God is alles mogelijk”.

Heleen ondervond regelmatig tegenstand van radicale islamieten, die niets moesten hebben van westerse invloeden in hun land. „Toch hebben ze haar nooit rechtstreeks bedreigd, haar tegenstanders hebben haar altijd gerespecteerd”, aldus haar neef, de voormalige minister  Joris Voorhoeve. In 2008 kwam ze ten val en liep een gebroken dijbeen op. Haar gezondheid ging achteruit. Op 7 mei 2014 overleed zij in de hoge leeftijd van 102 jaar in haar woonplaats Tema, waar ze een dag later op de begraafplaats van de Koptische Kerk werd begraven. De begrafenisceremonie trok duizenden belangstellende christenen en moslims. Joris Voorhoeve herinnert zich zijn tante als “een bijzondere vrouw, met een vast geloof en een enorme vastberadenheid.”

Die “Verenigde Arabische Republiek” is overigens een entiteit die nu niet meer bestaat. Lezen we de geschiedenis ervan even snel terug in de Wikipedia:

De Verenigde Arabische Republiek (V.A.R.) was een unie tussen Egypte en Syrië, die tot één staat verenigd waren van februari 1958 tot 28 september 1961.Een groep politieke en militaire leiders in Syrië vreesde een mogelijke communistische overname in hun land, en probeerde hulp te zoeken bij president Gamal Abdel Nasser van Egypte. De twee naties vormden een verenigde staat met Caïro als hoofdstad, onder het presidentschap van Nasser, die daartoe op 5 februari 1958 genomineerd werd. Egyptische militaire en technische adviseurs stroomden Syrië binnen, en de communistische dreiging kwam tot een einde. Het volk van Syrië begon zich er echter aan te ergeren vanuit het verre Caïro geregeerd te worden, en de leiders van Syrië, die in Caïro moesten gaan wonen, voelden zich afgesneden van hun machtsmiddelen. In Syrië bestond ook het gevoel dat er een zekere arrogantie was aan de kant van de Egyptenaren in Syrië, en dat velen Syrië feitelijk als een soort van kolonie van Egypte behandelden. Men poogde ook Noord-Jemen in de unie op te nemen, maar dat lukte slechts in een lossere statenbond, de Verenigde Arabische Staten. De V.A.R. stortte in 1961 in elkaar, na een staatsgreep in Syrië op 28 september 1961. Syrië verklaarde zich opnieuw onafhankelijk, maar Egypte hield de naam Verenigde Arabische Republiek in stand tot na Nassers dood in 1971.

Dit alles allemaal naar aanleiding van een brief, die te koop is op delcampe.net. Achter zo’n simpele vondst komt zomaar een prachtig verhaal te voorschijn.