Op 21 november 2014 vond het Thomas Mann Diner plaats in Huis ter Duin in Noordwijk. Bij die gelegenheid mocht ik het verhaal vertellen van Mann’s verbondenheid met Noordwijk, een verhaal dat in flarden al wel eens eerder langsgekomen is op dit blog. Maar nu aaneengeregen en integraal bij een mooie gelegenheid.
De tekst van het verhaal staat hier (maar alleen de uitgesproken tekst geldt).

heb hem op fb gezet voor de wielrenners…zal hem na de wedstrijden bekijken…mooi net echt….
Hoezo net echt, Klaas. Tis echt geen acteur hoor. Dis harstikke echt. 🙂
Mooi gedaan Pjotr. Top !
moet het verhaal nog horen…zal wel goed zijn…maar vind het elitair gedoe….sorry…
Was niet zo elitair, als je denkt of als het lijkt hoor, Klaas. Het was juist een hele aardige gimmick om een blik te kunnen werpen op Thomas Mann juist op die plek, waar die een paar keer geweest was.
begrijp het wel Pjotr..vind thomas Mann een geweldige schrijver…jou een goede chroniceur…htd zijn historie…list haar warmte…maar ik zag het in een setting …waar ik niet bij wil horen …zie het op mijn eigen wijze…de grootste schrijvers zijn niet bekend en worden nooit bekend…de edelste mensen willen geen adoratie…blijven in het ongewisse van de grijze massa…erkenning is vervlakking en prijzen onteren…grote erudiete schrijvers die schreven om dat ze innerlijke behoeften hebben om te schrijven want die denken niet aan de opsmuk en het theater er om heen…waren eenvoudig leefde in barakken huizen en lagen altijd overhoop met zichzelf de omgeving en de regelaars…en kozen voor de rechten van de massa,s …een doffe spiegel die we haten en bewonderen …alle trots en waardigheid laten waaien in de zilte winden niet bevangen door conventie en andere humbug …de essentie bloot leggen in een poging van diepte…het klakkeloze en het triviale laten ontploffen in een regel die tegen de waanzin aan leunt is toch van een onmetelijke genialiteit zoals een zand korrel slijt op momenten dat het ding het bekoort…zoals Ruud van de trap auto baan het altijd zeiden…het onwelgevallige is dikwijls de leunstoel van de rekbare waarheden…tuurlijk was de dood in venedig een meesterwerk…maar waren de sjofele als leautaud sartre en celine dan zoveel minder die weinig waarde aan bezit deden toekennen…of de Belgische cult schrijver die zijn naakte liefde speciaal biertje neemt en zijn vriendin een hoogtepunt bezorgt en op de motor naar Utrecht rijdt om zijn uit gever zijn waarheid te vertellen…ieder het zijne….leef je leven lach en lig er niet wakker van…leef naar je la trappe trappist toe en laaf en geniet….als de bom valt en wallstreet stort in….is er nog fun en hoop….
Weer een geweldige ontboezeming, Klaas! Heel mooi!
mercy,…pjotr…
Wat prachtig geschreven Klaas.
Mooi joh!
trots…list…mercy beauqou…