Hij werd ‘De Kikker’ genoemd, waarom wist ik niet, maar het was een geuzennaam. Kees Marijt speelde ergens tussen 1958 en 1965 (?) de gewiekste en snelle midvoor van de v.v. Noordwijk, met onbedaarlijke wedstrijden, vooral tegen Quick Boys uit het naburige Katwijk. Sommigen beweren dat hij vijf keer zoveel kansen miste als het aantal doelpunten dat hij maakte, maar een type spits als hij mocht wel enig krediet hebben, vond ik. Hij was snel, razendsnel ondanks de korte pasjes die hij maakte, stak overal een been of een teen tussen, ging voor niemand opzij en ging ook nog eens verbaal tekeer als een scheidsrechtelijke beslissing hem niet zinde. Maar hij kon ook wel lachen in het veld, gebbetje zus-en-zo. Wij hingen bij ieder doelpunt van hem juichend in de hekken achter het doel, het is nog een godswonder dat ik nooit naar beneden gevallen ben.

Op 9 november 1963 speelde Noordwijk thuis tegen IJsselmeervogels (toen al!) en het werd misschien wel Marijts meest legendarische wedstrijd ooit. Hij scoorde het eerste doelpunt, maar daarna zakte het hele team als een plumppudding in elkaar. Noordwijk dreigde door de Vogels overlopen, c.q. overvleugeld te worden, want bij rust was het al 2-1 voor de Spakenburgers en toen het na rust direct 3-1 werd, dreigde een totale teloorgang. Maar toen was daar opeens Kees Marijt. Hij bracht uit een voorzet van zijn broer Map de stand op 3-2 en het Noordwijk-publiek rook bloed. Men ging volgens het Leidsch Dagblad aan alle kanten tekeer en juist Kees Marijt liet zich in zo’n heksenketel graag een beetje opfokken. Hij was eigenlijk niet meer te houden. Er was nog maar één Vogel die daar op de Van Panhuys rondvloog en dat was een Kikker.

Hij maakte 3-3 en het spel moest onderbroken worden, omdat het gek wordende publiek langzaam over de krijtlijnen schoof. De verslaggever van het Leidsch Dagblad was nauwelijks meer in staat te beschrijven wat er allemaal plaatsvond en Kees Marijt bleef onverdroten doorvliegen. Hij maakte gehakt van de inmiddels in totale wanhoop en chaos verkerende Spakenburgers en jaste er nóg twee in. Noordwijk won met 5-3 en na het fluitsignaal van de scheidsrechter moet menig toeschouwer in coma hebben gelegen, niet meer bestand tegen zoveel schoonheid, ophef en sensatie. Er zijn berichten dat Marijt op de schouders van de tegenstander het veld werd afgedragen, maar dat was waarschijnlijk overdreven.

Ik geloof dat ik erbij was, maar dat weet ik niet eens meer zeker. Ik wou alleen maar dat ik het me nog kon herinneren.