Het is één en dezelfde toren en toch is er het enige aan veranderd in de loop der eeuwen. Met name het ‘klokhuis’ lijkt in de laatste versie gewoon één verdieping te zijn gezakt. Ik leid dat af uit de plaatsing van schuin-geplaatste galmborden, waarlangs het geluid van de luidende klokken naar buiten kon vlieden. Die zitten in de laatste versie van de toren lager dan in de eerdere versies. Het waarom daarvan is onduidelijk: was het voor het overleven van de toren handiger als het gebeier wat lager trilde? Was men na de zoveelste restauratie teruggekeerd naar de oorspronkelijke vormgeving? Dat laatste lijkt niet voor de hand te liggen als je kijkt naar de ets van Abraham Rademaker uit de 18e eeuw: ook daar wordt hoger gebeierd dan tegenwoordig. Is dit het raadsel van de Noordwijkse kerktoren? Of is er een simpele verklaring? En zo ja: welke?
De Restjes 143: Galmborden



Heel eenvoudig. De kerk op de tekening van Rademaker is niet de kerk van Noordwijk. Waarschijnlijk gewoon een fantasie ding. Gebeurde vaker. Verder is in den loop der eeuwen het klokkengebeuren verplaatst en herplaatst. De situatie zoals deze nu is, zou de oorspronkelijke moeten zijn. M.i. heeft ’t te maken met meer/grotere klokken.
Ik vlak niet uit dat Rademaker de kerk uit zijn hoofd getekend heeft en dat de precisie hem daarbij parten speelde. Maar ik herken in de toren toch een aantal elementen die je ook terug kunt vinden bij de toren met de ‘hoge’ galmborden. Heb de tekening nog weer eens in haar geheel voor de dag gehaald ter orientatie. Have a second look 🙂
Tja, ik weet ’t niet. Ik heb me er ook wel eens helemaal scheel op getuurd haha. Maar, ’t lijkt me niet “de onze”. Ook dat rare torentje rechts ervan…
Ikweetetniet.