foto ‘Bedeltjes’  werden ze genoemd en ze moesten worden bevestigd aan een zgn. ‘bedelarmband’, die – als je niet oppaste – in een mum van tijd vol hing met die dingen. Kletterend aan een meisjespols. Meestal waren ze van zilver, sommige waren – zoals deze – geëmailleerd. 

Dat emailleren was een precisieklus, zeker op de vierkante centimeters waarop gewerkt moest worden. Er mocht dus wel wat fout gaan, de kust mocht wat al te bochtig getekend worden, de vuurtoren mocht naar verhouding best wel wat groter en massiever dan de rest van de boulevard, het water mocht wat blauwer.

Maar ‘vuurtooren’  schrijven met twee oo’s, dat mocht natuurlijk niet. Ook al niet in de oude spelling volgens mij. En als wel dan nog: ten tijde van de oude spelling bestonden er nog geen geëmailleerde bedeltjes.