fotofoto"Het had niet eens een portiek, zo plat was het. Niets vond er houvast, alles zou er afgegleden zijn, te pletter op de lange, rode, ingesleten stoep. Bijna leek het, alsof een van de drie dimensies zoek was geraakt, en met die ene dimensie alles wat een grijsgekalkte steenklomp een voor mensen bewoonbaar huis doet zijn." De eerste alinea van "Terug tot Ina Damman" van Simon Vestdijk. Een alinea die ik zo ongeveer uit mijn hoofd kon opzeggen (zoals wel meer alinea’s uit die fenomenale roman) en die ik voor mezelf altijd associeerde met het gebouw van de RK Jongensschool in Noordwijk-Binnen aan de Zeestraat in de overgang naar de Nieuwe Zeeweg. Binnenkort is die school er niet meer en daarom verdient die nog wel een plaatje in dit BLOG. En niet een plaatje, maar twee, omdat er in de loop der tijd al iets met het gebouw gebeurd was. Oorspronkelijk gebouwd als een school met alleen lokalen op de begane grond. En een zolder, waar zich god-mag-weten-wat voor mooie opslag bevond of juist het tegenovergestelde: een spinnenzolder waar jongens die stout waren geweest voor straf heen werden gestuurd. Zoiets. Toen ik op die school zat was het allemaal al anders. Geen zolder meer, wel een verdieping erop en een plat dak. Je werd er ieder jaar weer heen en weer geslingerd tussen boven en beneden en soms – in het kantoortje boven de hoofdingang naar de schooltandarts. Beter: naar het filmzaaltje boven de tweede ingang, waar driftig films werden vertoond van de NOF, de Nederlandse Onderwijs Film en heiligenplaatjes ter stichting en vermaak van nog niet ontkerstende jongenszieltjes.

De RK Jongensschool was geen monument op zich, maar wel typisch zo’n gebouw en zo’n plek die je – als je er gewoond hebt – altijd met je mee zult zeulen, ook al breken ze het af. Zo nam Simon Vestdijk ook zijn schoolgebouw mee in zijn roman en in zijn hart, hoe lelijk en onbewoonbaar het  ook was.