Iedereen kent wel bovenstaande afbeelding op een blikje Droste-chocolade: een verpleegster, die hetzelfde blik waarop ze is afgebeeld zelf in haar handen houdt. Naar haar is het zgn. ‘droste-effect’ genoemd: een visueel effect, waarbij een afbeelding een verkleinde versie van zichzelf bevat. Voor de verkleinde afbeelding geldt weer hetzelfde, enzovoort. Dit proces van zelfverwijzing heet recursie. In theorie kan dit oneindig doorgaan. In de praktijk gaat de recursie slechts zover door, als de resolutie van de afbeelding mogelijk maakt (uit: Wikipedia). Als je in de spiegel kijkt en dat beeld opnieuw spiegelt met een tweede spiegel. krijg je hetzelfde effect, maar dan heet het nog steeds ‘droste-effect.’

Hetzelfde effect kun je natuurlijk met tal van plaatjes uithalen. Zoals met dit plaatje van Doris – Mol – Janson, de dorpsomroeper. We spreken dan niet langer van een ‘droste-‘, maar van een ‘mol-effect.’