Vroeger heette dit tehuis ‘het Jeroensgesticht‘. De benaming ‘gesticht’ zul je tegenwoordig niet mer zo snel gebruiken, want een gesticht associeer je al snel met een psychiatrische inrichting. En ook met iets definitiefs: een soort van eindpunt, waar je als bewoner niet verder meer geholpen kon worden, waar je ‘opgeborgen’ werd. Er zijn natuurlijk ouderen die geestelijk langzaamaan de weg een beetje kwijtraken, maar gelukkig is er ook voor hen nog steeds de nodige zorg.
Het Jeroensgesticht werd in later tijden ‘Bejaardencentrum St. Jeroen’ en dat is een prettiger benaming. Een ander gebouw op dezelfde plek. Het oude gebouw ziet er trouwens niet erg klantvriendelijk uit: met een rollator kon je al die trappetjes niet opkomen, te voet was voor veel oudjes waarschijnlijk al een probleem. Tegenwoordig rijd je met rollator en al via de lift zo je eigen kamer binnen.
‘Eigen kamer’: dat hadden ze vroeger ook al niet, geloof ik.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 