
De beide foto’s zijn vanaf dezelfde plek genomen, maar niet op hetzelfde moment. De figuren op de foto zijn – deels – misschien ook dezelfden, maar ze zitten, staan of lopen op een andere plek. Ook de golfslag op zee is verschillend. De wolken ook, zij het minder. Waarschijnlijk is dat de beide foto’s kort na elkaar genomen zijn. Maar welke foto nu eerder of later geschoten is, valt niet te achterhalen. Denk ik.

Het tijdsverloop wat er tussen zit kan hoogstens een paar minuten zijn: het puntje van de schaduw van de vuurtoren dat voorbij de lantaarnpaal reikt is niet waarneembaar langer of korter. Dat helpt dus ook niet bij het antwoord….
Na mijn collaps loop ik over het plein der vergetelheid naar het strand toe en passeer een Disney tent ,me herinneringen gaan in retro modus en zie een badman staan die lijkt op mijn vader in zijn kleine kiosk van de fifties,de bird charlie parker speelt laura en onder het plankier buk ik me voor een hand mul zand en laat het via mijn handpalm door mijn vingers lopen zoals een zandloper het artificiële van de tijd afwikkelt in het niets van embryo tot stof,…zag dan het einde naderen in het westeinde,maar liever gezegd zag totaal niets en liet het lot zijn bestemming bepalen en af en toe knokte ik me terug tot de consistentie van de gegeven realiteit,…iemand stuurt het verloop en mag weer terugkomen,…mijn werk schijnt nog niet af te wezen en de emoties van het zijn nemen de overhand,…passeer op de ziekenhuis gang een jonge wielrenner die naar de hartkatheterisatie toe gaat ,een bekende westlander en wens hem het beste,…mijn gemoed loopt vol en neem een bekertje thee,…een Surinaamse mevrouw van de catering troost me,…wat zijn ze lief,…de trein loopt,…de boot vaart,…
Mooi Klaas, Carry on, of om met Passenger te spreken en te zingen: “Said we’ve got holes in our hearts / we’ve got holes in our lives / We’ve got holes / but we carry on!”
mercy,….pjotr,….tuurlijk ga ik door,…mag ff niet autorijden,…en moet weinig drinken en zoutloosleven,…keep goiing strong,…