Helmut – Schnauze – Schmidt, de voormalige Duitse Bondskanselier is gisteren overleden. Hij werd 96 jaar. Een politieke held, wat mij betreft, meer gevoelsmatig dan beredeneerd. In een interview vertelde hij dat hij woorden als ‘optimisme’ en ‘pessimisme’ simpelweg niet gebruikte. Hij was voor alles ‘realist’. Ik schreef jaren geleden een recensie in Dagblad Trouw van zijn boek “Die Deutschen und Ihren Nachbarn”, een boek overigens met niet heel diepgravende observaties, in ieder geval niet over Nederland.
In juni 1997 was hij in Noordwijk. Op een min of meer geheime bijeenkomst van voormalige staatsliederen onder leiding van zijn goede vrind Dries van Agt. Jimmy Carter was er, en Giscard d’Estaing en Jim Callaghan. Ik heb daar nooit van geweten. Ik googel op “Helmut Schmidt and Noordwijk” en deze foto komt te voorschijn. Een klein eerbetoon vanaf vanaf dit BLOG voor een Grote Duitser!
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
in 1974 was hij de laan uit gestuurd…dat weet ik nog wel…jij had het altijd over een gewone kapper…die verkeerd was…helmuth weet ik niet…maar de duitsers op strand zeiden altyd op strand dat hele duitse top niet deugde in de na oorlogse periode…das veruckte esthesblishment schimpten ze immer…dit soort mensen om armen elkaar…de vakantie gangers hadden hele stories…ik,luisterde altijd…hoe complex het in elkaar zat en zit,…heb er niks mee,…
Helmut Schmidt en Pieter Langedijk: ze waren allemaal een beetje verdwaald in die tijd, maar ze hebben zich nadien ruimschoots gerevancheerd. Ieder op zijn eigen manier. En dat gefoeter op schmidt is hetzelfde gefoeter waarmee in NL doorgaans wordt geklaagd over bestuurderen: vaak volstrekt ongefundeerd en alleen maar ruimte latend voor eigen frustraties 🙂 Toch?
ik volg persoonlijk niks meer …lees geen kranten…moet het hebben van de ervaringen…van het verleden…en wat ik hoor en zie om me heen…persoonlijk heb ik nergens frustraties over…verwonder me…maar begrijp mensen wel dat ze ergens verbolgen over reageren…in hun situaties en omstandigheden en dat er verschillende maat staven zijn…en dat de groepen groeien…die we niet willen waarschijnlijk…maar in mijn jeugd daar ging t over…dat de top van de oorlog…zich terug vondt in de top van het bedrijfs leven en bundesdag…was geen verdwalen in de tijdt…maar gewoon verder gaan met de macht die ze ambieerde…dat was mijn punt…en dat verbaasde mij vroeger en al die gewone duitse wehrmacht soldaatjes…die t strand bevolkten…al hoewel..gewoon…er schijnen boeken vol te staan…over dit dilemma…hun kinderen vertelde me dat ze er nog over hadden en over na dachten…t speelde door…laten we t maar bij een gewoon villaatje en herman jesse hebben…stonden van de week weer japanners en amerikanen te kijken naar de koepel van noordzee…wij zien er niks aan…maar hun bij t woordt jesse al…zweimelen ze…gretings from the coast,…en waar is de foto van tivoli waar zo mooi de symbolen van de kermis in zijn geschilderd..t misterieuse van de kermis decor childers…in england was een man braitwhite die besteedde zn hele leve eraan…waar dat vandaan kwam…de kleuren en de vormen…de innerlijke krachten…