Toen ik naar de eerste klas van de lagere school ging, was hij al hoofdmeester, de baas van het hele spul. Alle babyboomers van na de oorlog stroomden in die tijd het onderwijs binnen, maar hij hield overzicht en orde, over leerlingen én over docenten. Hij was bij iedereen een gerespecteerd man. Toen ik bij hem in de zesde kwam te zitten, was er al geen angst meer voor zijn strengheid, maar bewondering en respect voor wie hij was, voor de inspiratie die hij bood en voor de humor en goedmoedigheid die hij ook nog eens bleek te hebben. Hij werd ‘De Papegaai’ genoemd, niet kwaadwillend en alleen maar omdat hij een kromme neus had.
Hij deed zijn stinkende best om de talentvolle leerlingen nog een stapje verder te brengen, maar hij liet nooit een leerling achter zich. Hij was wat mij betreft het type van de onvergetelijke leraar. Zo iemand die je je direct weer voor de geest kan halen en van wie je weet dat hij in het hele onderwijs misschien wel je belangrijkste inspirator was.
A. Sistermans, zijn voornaam heb ik nooit gekend.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Op zoek naar oude foto’s van mijn opa kom ik deze blog tegen. Ben trots dit te lezen. En wat betreft de laatste zin, mijn naam is Erik André Sistermans, het zal duidelijk zijn naar wie ik ben vernoemd.