Adriaan Dorsman is hier al genoegzaam aan de orde geweest met alle lof en eer die de man verdient vanwege zijn giga-inspanningen om Noordwijk als badplaats op de kaart te krijgen. Ik ga niet alles nog een keer overdoen, wie meer over hem wil weten, kan in de rechterbovenhoek een zoekopdracht geven en je wordt met Dorsman om de oren geslagen.
Eén ding heeft mij altijd geïntrigeerd: hoewel grotendeels werkzaam in Noordwijk-Binnen met zijn boekhandel, kranten en drukkerij, was Dorsman ook op Noordwijk Zee actief. Aanvankelijk had hij een kiosk bij de strandopgang naast Pension Cato. Maar na de bouw van het Palace Hotel in 1912 verwierf Dorsman zich een – volgens mij – prachtige winkel op de begane grond van het hotel aan de zijde van het Calisplein.
Ik probeer me te verbeelden hoe die winkel er van binnen uit moet hebben gezien. En wat voor soort lectuur Dorsman hier verkocht. Maar Dorsman ging op den duur weg uit Noordwijk, zijn boekhandel ook en – uiteindelijk – het Palace Hotel ook. En het ‘Calisplein’ is nog steeds geen plein, maar een parkeerterrein, waarnaar niemand verders ooit een creatieve poot heeft uitgestoken.
(Briljante raampartij trouwens links van het midden beneden. Hele gevel trouwens briljant)
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
kom steeds meer tot de conclusie dat de lege plekken zijn geconstrueerd om de nieuwe concurrentie weg te houden…voor de zittende hotel bedrijven,…
Dorsman verzorgde overigens ook al het drukwerk voor het hotel. En hij had ook een bibliotheek (in 4 talen) voor de vakantiegangers!
sta weleens aan de rand van dat gat en zie de massaliteit voor me van een hotel dat in mijn jeugd niet bij mij is op gevallen.
ben duizend maal langs de gevel gelopen en honderd maal in het gebouw zelfs geweest.
was het gewend tussen de grote hotels te leven rondom waar je geboren was en je jeugd voorbij ging.
de plek van deze winkels hingen lang witte vitrages voor en het vertrek werd gebruikt als linnenkamer.
daarachter om de hoek zat de lift en daarnaast de keuken alles verbonden met een gang.
achter de miramar zaten twee kantoortjes.
je hebt hotels en je hebt grand hotels.
toen in de tour in leiden startte ben ik er nog in geweest want de hele spaanse wielerploeg logeerde er met alle grote van toen…manzaneque ,gandarias en jimenez…fuente de klimgeiten die tot de verbeelding spraken.
magere kleine mannetjes die in de bergen het peloton kwelde.
langs de rand van het gat van palace staan nu brommers en motorfietsen op een mooie zomerse stranddag.
schijnt een bar vroeger en een snackbar in het vertrek te zijn geweest en later in de seventees na de linnenkamer was het weer een snackbar atlantis en toen kort een fondue restaurant.
maar fondue is de kortste hype in de horeca geweest ever gelijk met sushi ook zoiets.
tapas en mexicaans met de hitte van texmex gerechten hield het iets het iets langer uit.
maar wat nu nog een schnitzel paradijs moet voorstellen begrijpt de scene nog niet.
whatt ever de status van palace hotel ging in de gril en grollen van de tijd ten onder met eigenlijk de miramar dancing die het zieltogen zakelijk denk ik iets verlengde.
het hotel was vergane glorie zonder dat men een poging deed te restaureren en te moderniseren en misschien kon het niet.
sterkenburg en zwolsman met vd anker zag ze allemaal voorbij gaan versnel dj stond er op het lest en er werd carnaval in gevierd met ome jan en ouwe geeck.
het was socialisized tot de het laatste biertje.
de hele bon ton van noordwijk kwam er.
sfeer was formidable en het bier vloeide uit de tap denk rene stond erachter.
als je uit een kamer keek zag je het blikveld van het strand en buiten het seizoen kent het strand een heel aparte aan blik.
het is verlaten en niet leeg.
een blikveld van een compositie van water en zand.
je ziet de perfectie van een lijnen en vlakken van elementen in de ruimte die door het magnificente spel een samen gevoegde vorm verkrijgen.
dan zie je dat het toeval niet beheersbaar is en niet geënsceneerd kan zijn.
er moest dan een vaste overkapping voor gebouwd worden wat voor de estheten onder ons het avontuur er uithaalde.
dat er in de jeugd een ijzer punt op de muurtjes waren gelast was een crime,schilder jungmann had er aardappels op geprikt gaat het verhaal.
palace was een produkt van een tijd die toen voorbij was in de seventees was winst en elitair zijn not done.
jaren later pikte even verderop op het duin een hotel de scepter van de bobo,s weer op.
er is al een hele generatie die niet weet wat er gestaan heeft en een engelse conservatorium school speelde een zwaar concert gebouw stuk in het gat ,ze zaten daar in uniforme kleding op stoeltjes in een carre geformeerd voor hun de noten standaard.
het was een treurige compositie die ze speelde en vond er niets aan want ik hou niet van dat gedoe.
maar het paste wel bij wat je wist hoe het daar was vergaan in de overloping van gebouw en vervolg …het droevige stuk paste wel bij hele zeedorp…
een haring kar en ijs mobiel staan de boel nog op te fleuren in die hoek van het amusementspark…tenminste wat daar in die omgeving had gestaan….nu en al heel lang is er serene rust…alleen het parkeren schijnt te floreren…is alles niet begonnen met het parkeren…de teloorgang in drie coupletten en zeven maten…een duiser neemt een bakje kibbeling met saus voor 4 euro bij de vistent en een heer met driedelig pak haalt bij de strandtoko een glaasje wijn 6.50 op het terras…kostenfactor bracht het zover,…de tijd van zhb bier en wienerstube met schnitzels en bockworst uit de messerschmidt is voorbij…in de verte als je stil luistert hoor je weense muziek uit de wiener cato,…zijn er investeerders in de aanbieding….