Ik pik in dit blog alles op wat er langs komt, wat dat betreft is het een rare vergaarbak . Er komen ook dingen en herinneringen langs die ik liever diep wegstop, maar soms is het onontkoombaar. Dan komt wéér de oude deken Brinkman langs, aan wie ik eigenlijk een stevige hekel had. Ik schreef eerder al eens over hem en heb eigenlijk geen zin om weer iets nieuws te verzinnen. Daarom maar een citaat uit dat vorige blog.
Ik vond het een vervelende, dictatoriale en intimiderende man, in mijn herinnering nooit aardig, altijd snauwend en vol chagrijn. Een Roomsche blaaskaak in de verkeerde zin van het woord, die neerkeek op arme parochianen die hem toch geen materiële geneugten als sigaar en cognac te bieden hadden (bij de rijke kwam hij daarentegen maar al te graag over de vloer). Hij verspreidde zijn tirannieën ook tijdens de eredienst, vaak over de gebogen ruggetjes heen van zijn misdienaren naast hem op de altaartrap.
Ik lag voorover gebogen tijdensd e Introitus het confiteor op te lepelen in mijn beste latijn. Ik was nog niet halverwege, het ‘mea culpa’ moest nog komen, toen ik blijkbaar al een fout maakte in één der conjugaties (verbum in plaats van verbo of zo). De prelaat tilde als door een adder gebeten en zonder mededogen toog, albe en kazuifel op en gaf me een schop voor de kont, die er wezen mocht. Het is me mijn verdere Rijke Roomsche Leven blijven achtervolgen tot het moment dat Brinkman stierf en ik hem met vele anderen en niet zonder enig gevoel van genoegdoening mocht begeleiden naar het priestergraf aan de Gooweg.
Sua culpa, sua eigen domme rot culpa!
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 