prieken

Ik weet niet of de gemeentelijke strooiwagens alle hoeken en gaten in Noordwijk hebben geraakt, maar op deze plek – aan de kop van de Grent – zal wel fiks gepekeld zijn. Vóór de oorlog was dat niet het geval, zoals genoegzaam uit dit beeld moge blijken.  Misschien werd er in die tijd helemaal niet met zand of zout gestrooid. Maar het maakte wel dat de Grent een domein werd van prieksleetjes, beladen met overmoedige vaders en kinderen die het gevaar al helemaal niet zagen. Ikzelf heb wel eens geprobeerd om met de slee van het hoge duin naar het strand te glijden, maar halverwege ging ik met veel geweld over de kop, omdat de slee achter een verloren helmbosje bleef hangen (of zoiets). “Nobody said it was easy!” (Coldplay)

Deze afdaling van de Grent (een zwarte piste) heb ik nooit gemaakt. Of nooit kúnnen maken, dat weet ik niet eens meer.