broek

Je kunt je mooi geflikt voelen als je een brief ontvangt, waarop geen frankering is aangebracht. P.W. Broekman moest zich in 1920 het schompes betalen aan strafport, omdat de zender van de brief in gebreke was gebleven.

Maar als je googelt op “P.W. Broekman” laat zich een heel ander verhaal vertellen: Broekman stond erom bekend dattie vele bijzondere poststukken als het ware ‘fabriceerde’ door iets te doen met adressering, frankering of noem maar op, om aldus vreemde handelingen en mededelingen bij de posterijen uit te lokken. Het geheim wordt hier onthuld. Aannemelijk is dus dat P.W. Broekman, alvorens op 25 augustus 1920 op vakantie te gaan naar Noordwijk, nog snel even een ongefrankeerde brief aan zichzelf stuurde om vervolgens op 26 augustus 1920 in Noordwijk te bezien wat de posterijen er ditmaal van hadden gemaakt.

Broekman (1880-1945) was sowieso een befaamd verzamelaar van postzegels en van bijzondere poststukken, net als zijn zoon J.H. Broekman (1907-1983), tenminste zo staan ze wel bekend in de wereld van de philatelie. Ze schreven er ook regelmatig over in de vakpers. En ze schreven ook aan elkaar:  P.W. Broekman schreef op 30 augustus 1923 aan H.J. Broekman te Zwolle:

….. Ziehier de nieuwe kaart en op de 2e kaart, kan je de veranderde opschrift lezen. Wel aardig, dat onze Regeering ook een beetje hollandsch begint te praten. Morgen zullen de jubileum zegels verkrijgbaar zijn. Ik heb ze al. Voorlopig alleen de 5c en 1, 2½ en 5 gulden. Niet te veel nemen, er zijn ontzettend veel in omloop …

Overigens liet hij zich ook door anderen ‘verkeerde’ poststukken toesturen. Deze kwam uit Kuilenburg (een oude naam voor Culemborg):

x