Echtpaar Haverman-Vestdijk bij het viaduct in Wassenaar. De man rechts is Hendrik Vestdijk, de broer van Johanna.

We kwamen eerder al een relatie op het spoor tussen Simon Vestdijk, de Grootste in de Nederlandse Letteren, en Noordwijk: hij woonde lange tijd samen met Ans Koster – Van Zijp die in Noordwijk gebroen was. En in “De Dokter en het Lichte Meisje” deed hij even nauwgezet als hilarisch verslag van zijn (erotische) escapades als waarnemend arts, onder andere in Noordwijk.

Nu kom ik op de onovertroffen site van Hans Montanus  biografische gegevens tegen over een andere Vestdijk,  en ik waag het daar een paar kanttekeningen bij te maken.

Johanna Vestdijk die hier wordt opgevoerd, was een tante, een zus én een dochter van Simon Vestdijk. Ga er maar aanstaan. Het is simpeler dan het lijkt: zowel de vader als de grootvader van de schrijver Simon Vestdijk heetten ook Simon. Johanna was een zus van des schrijvers vader en een dochter van des schrijvers opa. De site van Montanus vermeldt dat Johanna’s vader gymnastiekleraar was, maar bij mijn weten had hij nooit iets anders gedaan dan het leiden van een dansschool in Haarlem. Haar broer was wél gymnastiekleraar, in Harlingen, waar de schrijver Simon Vestdijk geboren was (Harlingen wordt in de befaamde Anton Wachterreeks aangeduid met het anagram ‘Lahringen’).

Johanna Vestdijk trouwde met Gerrit Haverman en ging in Amsterdam wonen. Dáár kwam de jonge Simon (Anton Wachter) voor het eerst op kamers, toen hij in Amsterdam medicijnen ging studeren (tanteJohanna betaalde zijn studie). In de Anton Wachterreeks (met name in ‘De Beker van de Min’) treden tante Johanna en oom Gerrit op als ‘Tante Bertha’ en ‘Oom Moos’. Simon (Anton) mag zijn oom Moos wel, een vrolijke en relativerende man. Maar tante Johanna haatte hij:

‘omdat zij met haar geld behalve over zijn studie, zijn moeder, zijn kleren, zijn nachten, zijn manier van lopen, zijn lichtverbruik, zijn pianospel en zijn oom Moos, nu ook al iets over zijn meisjes te vertellen had’. (Uit: De Beker van de Min).

Geen gelukkige verhouding dus tussen tante Johanna en haar neefje Simon. Maar hoe dan ook: op enig moment (Gerrit is dan al 6 jaar dood) overlijdt tante Johanna in Noordwijk, of all places. Tante Johanna was aan het einde van haar leven zenuwziek geworden, zoals dat toen heette en opgenomen in de Sancta Maria. Vandaar dat ‘SM’ achter ‘Noordwijk’ bij Montanus.  Of ze ook begraven is Noordwijk, weet ik niet. Hoezeer ook door haar neef vereeuwigd: ze heeft jammer genoeg geen spoor meer nagelaten.