Waar het fenomeen sigarenbandje vandaan komt, weet ik niet. Meestal was het een onzijdige wikkel met de merknaam erop en soms een afbeelding. Een sigaar zónder bandje was eigenlijk veel chiquer. Maar sigarenbandjes werden gespaard en dus was er handel mee te verdienen. Er kwamen series sigarenbandjes, die je dan in een album kon plakken, net zo lang tot je de hele serie bij elkaar had. Dat vader en grootvader daartoe de nodige dampen naar binnen hadden gekregen was van secundair belang.

Sigarenbandjes waren ook een instrument voor reclamemakerij. Zoals hier. Er is een bandje van café-restaurant Flora van P.G. van Dam uit de Kerkstraat in Noordwijk-Binnen. Daar kun je je wat bij voorstellen: bij een goed diner en een goede borrel past een mooie sigaar al snel. Maar dat ook de bestrijdingsmiddelenfirma Plug op deze manier reclame maakte, is in retrospectief wat curieus: als er iets bestreden moest worden, was het natuurlijk het roken zelf, maar dat stond bij de firma Plug niet in het blikveld.