Enige bloggen geleden hing ik een heel verhaal op over de vermeende eigenaar van café-restaurant ‘Terminus’ aan het Pickeplein te Noordwijk aan Zee. Ik veronderstelde dat dat Konijnenburg moet zijn geweest van het gelijknamige badhotel aan de boulevard en één van de aanwijzingen daarvoor vond ik in de naamgeving van het pand: ‘Adriana’, toevallig ook de naam van een dochter van de oude Knijn. De wensch was weer eens de vader van de gedachte 😦
Nu krijg ik een foto van hetzelfde pand, waarop in plaats van de naam ‘Adriana’ de naam ‘Juliana’ prijkt. Ik geloof niet dat de oude Knijn een dochter had die zo heette, dus mijn hele theorie verdwijnt acuut in de drijfzanden van Noortuk op Zee. Wél is de veronderstelling niet helemaal onjuist dat de nazaten van de oude Konijnenburg enige tijd dit café-restaurant hebben geexploiteerd. Dat zoeken we nog verder uit.


een verhaal is een verhaal,..verhaal is in de essentie fantasie…ik,denk dat er verschil zit tussen verhaal en feiten en geschiedschrijving….zo schreef meier over t vissershuisje…mijn opa had t gekocht..mijn fam werd er geboren..woonde erzelf 24 jaar…in eerste instantie geen woord…toen ik hem t vertelde werd zijn opinie anders,..ik,denk dat geschiedschrijving ook natte vingerwerk is…t valt ook niet mee..om jaren daarna iets te bevestigen…t is interressant en soms speelt er allerlei factoren mee…zag dat terminus als kruidenier was gestart vegt…in england zijn erveel terminus sen..zelf een beroemde film over treinen…de smoezer is t toch ook geweest…wel goed gevonden die foto…zhb bier was lekker biertje trouwens….
hoe heet dat huisje naast terminus…indertijd…
hij is weg…maar t verhaal was wel subliem…