De naam van Van Wely valt uit Noordwijk niet meer weg te denken. Ook buiten Noordwijk niet trouwens. Maar er is een moment geweest dat men Steven Pieter Cornelis van Wely wél graag had willen wegdenken uit Noordwijk. De Politieke Advies Commissie die in Noordwijk na WO II schoon schip moest maken met oorlogsmisdadigers, oorlogsprofiteurs, NSB-ers en ander ongerief had Van Wely stevig op de korrel, getuige bijgaande brief van voorzitter Punt en secretaris Van Venetiën aan de Politieke Recherche Dienst in Leiden.
 
In de brief wordt nogal het één en ander overhoop gehaald: Van Wely had wel erg veel gebak geleverd aan de Duitsers, in de periode 1941-1942 zouden de hoeveelheden zijn opgelopen tot 1000 stuks per dag (“wagens volgeladen met taartendoozen”).  Van Wely verzorgde ook diners voor de Duitsers en kon daartoe op de afslag in IJmuiden beschikken over grote hoeveelheden vis, "waar geen vischhandelaar aan kon tippen."  En af en toe had Van Wely duchtig mee gefeest met zijn Duitse opdrachtgever.
 
Hij zou aan al deze leveranties intussen een vermogen verdiend hebben: “terwijl hij voor den oorlog geen kapitaal van beteekenis bezat, kocht hij in de oorlogsjaren verschillende huizen en een stuk land, en vermoedelijk ook effecten.”
 
Punt en Van Venetiën wisten wel hoe er met dit soort types moest worden omgegaan: in het gevang moest-ie en zijn boekhouding moest in beslag worden genomen en zijn zaak gesloten! Maar zo ver kwam het niet: de Politieke Recherchedienst zag eigenlijk helemaal geen reden om tot arrestatie over te gaan. Wél was er blijkbaar sprake van enigerlei vorm van internering, want in maart 1948 werd Van Wely veroordeeld tot internering voor de tijd, die hij al geïnterneerd was geweest. En hij kreeg een boete van f. 26.000.
 
Meer chocola konden notaris Punt en politiebrigadier Van Venetiën er ook niet van maken. Maar stiekem waren ze misschien maar wat blij dat ‘Huize Van Wely’ gewoon open bleef. Ze zullen er nog menige truffel vandaan hebben gesleept, vermoed ik.