Een groot verhaal in de Telegraaf van afgelopen zaterdag. Over burgemeester Harry Groen van Noordwijk. Iemand die opereert op een schaal van ‘het beste dat Noordwijk overkomen kon’ tot ‘onverbeterlijke sjacheraar’. De waarheid zal wel ergens in het midden liggen, maar niet bij de Telegraaf. Die heeft blijkbaar nog een paar rekeningen openstaan met Groen en stuurt de ene torpedo na de andere op hem af.
 
Onder meer wordt Harry’s intieme omgang met de inmiddels toch al dubieuze wereld van het vastgoed aangestipt. Hij zou samen met een lokale projectontwikkelaar uit zijn op een plek aan de Rembrandtweg waar nu nog een aantal oude hotels staan. Daar zouden mooie nieuwe villa’s moeten komen (hoewel ‘mooi’ en ‘nieuw’ in Noordwijk niet zo snel samengaan). Groen zou de betreffende projectontwikkelaar daarbij wel een bestuurlijk kontje willen geven door een direct betrokken en in de weg staande burgeres te intimideren. En in dat hotel wordt dan schijnbaar ook nog de tactiek van de verschroeide aarde gehanteerd: je zet een stel Poolse gastarbeiders in een hotel dat vreselijk in de weg staat, je noemt het een onderkomen voor uitzendkrachten’ en vervolgens schreeuwt iedereen terstond om afbraak en ontruiming. Moord en brand.
 
Er wordt volgens de Telegraaf ook onderzoek gedaan naar de bestuurlijke ( lees: des burgemeesters) gang van zaken rond een zwembadproject dat twee keer zoveel kost als de hele begroting van de gemeente Noordwijk hoog is. De burgemeester wordt tenslotte opnieuw beticht van gestoethaspel met verkeerde bonnetjes en neergezet als iemand die zich maar wat graag gastronomisch laat fêteren door de belangrijkste horecaffers van Noordwijk, simpelweg omdat-tie een hekel aan koken heeft.
 
Het zal allemaal wel. 
 
Ik ga verders nergens lijdzaam over doen, want het is allemaal heel erg, als het allemaal waar is. En als het waar is moeten bestuurderen opzouten en -hoepelen. Maar nieuw is het allemaal niet. Ik kan geen burgemeesters met naam en toenaam aanwijzen die van alles op hun dekselse geweten hebben. Ook geen wethouders of gemeenteraadsleden. Maar gedonderjaag met spontaan afgebrande hotels, ‘overnight’ gesloopte monumenten en tranentrekkende boerderette-bungalows in de duinen is er genoeg. Een gratis gerepareerde auto of een gratis betegelde bijkeuken. Van die dingen, we maken het niet groter dan het is.
 
In een kleine wereld als de Noordwijkse is een kleine krabbelaar al heel snel heel erg uitvergroot.  Andersom is ook waar: Noordwijk is veel te groot voor de Telegraaf.