Het Letterkundig Museum in Den Haag is gisteren heropend en ik denk ongezien dat het er allemaal geweldig uitziet. Gauw een keertje langs. Wel één groot ‘maar’:  uit publicaties in de kranten en op de website van het museum leer ik dat van de Grote Noordwijksche Literatoren alleen Maria Dermoût een plek gevonden heeft in de Hemel der Vaderlandse Letteren daar achter Den Haag CS.  En dat directeur Meinderts van het museum wel op háár graf in Noordwijk een witte roos heeft gelegd, maar niet op het graf van Albert Verwey, dat hemelsbreed een paar meter verder ligt. Er is ook geen plaats ingeruimd voor Henriette Roland Holst. Niet in grafbezoek, maar ook niet in het Pantheon, de canon van de Nederlandse letteren, zoals het museum hoogdravend aankondigt.
 
Hoe kan dit? Wel aandacht voor een paar onleesbaar goede schrijvers uit Vlaanderen (van wie Elsschot – met respect – niet eens fatsoenlijk Nederlands schrijven kón en Streuvels in al zijn onverstaanbaarheid toch echt te marginaal voor woorden was), voor Anne Frank (waarschijnlijk alleen maar uit politiek correct oogpunt) en voor Vincent van Gogh, die volgens mij een betere schilder was dan schrijver (ofschoon zijn brieven aan zijn broer Theo heel boeiend zijn om te lezen).
 
Maar niet dus voor Henriëtte Roland Holst-Van der Schalk met haar prachtige, soms mede door de revolutie geïnspireerde  sonnetten, noch voor Albert Verwey, in zijn tijd waarschijnlijk wel de meest gezaghebbende figuur in de Nederlandse literatuur. Er valt altijd op dit soort van lijstjes en canons af te dingen, maar dit is te gortig.
 
Ik herinner me een fantastische foto uit het oude museum: Verwey en Van Deyssel voor de Villa Nova in Noordwijk met op de achtergrond een doorkijk op Noordwijk-Binnen. In de gegeven, geschiedvervalsende situatie, die nu is aangericht mag die foto niet meer hangen. Ik eis ‘m bij deze op.