“Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.”  Als het gaat om monumentenbescherming in de gemeente Noordwijk vergt dit spreekwoord enige aanpassing: “Beter op 9/10e gekeerd dan op 10/10e gedwaald”, zoiets zou het dan moeten worden. De gemeente Noordwijk presenteert in september 2009 haar eerste (!) nota monumentenbeleid onder de even wervende als wat mij betreft cryptische titel: “Geschiedenis voor de Toekomst”. Ik heb in dit hele BLOGnoordwijk altijd gewerkt vanuit het motto “een toekomst voor de geschiedenis”, maar dat is allemaal haarkloverij, vliegenafvangerij en kinderachtige onzin, want we bedoelen dan precies hetzelfde.
 
We mogen in ieder geval God en het College van B&W van Noordwijk op onze blote knieën danken voor het feit dat er initiatieven zijn genomen en er eindelijk een monumentennota ligt en dat er eindelijk een begin met monumentenbeleid wordt gemaakt. Ik kan op uiterst vileine wijze en met dodelijke precisie vaststellen dat het allemaal wel erg laat is (“9/10e”). Maar het is eigenlijk altijd te laat of het is nooit te laat. Er zijn veel monumenten afgebroken in de loop der jaren, veel dorpsgezichten aangetast en sommige volkomen verwoest. Uit BLOGnoordwijk valt een hele lijst van afgebroken monumenten te distilleren, die je niet meer  met droge ogen kunt lezen. Maar gelukkig ook een lijst van nog wél bestaande monumenten (er schijnt trouwens al ergens in Noordwijk zo’n lijst te circuleren met 88 objecten erop!).
 
Het is nog niet zeker of het nieuwe monumentenbeleid echt gaat werken en of er voldoende ‘geschiedenis voor de toekomst’ overblijft. Maar met deze nota lijkt er wel een eind gekomen te zijn aan de vernietigende kracht van gemeentebesturen die historisch bewustzijn en eigen identiteit wat al te gemakkelijk offerden op de altaren van speculatie en commercie, zó hevig dat er uiteindelijk veel te weinig overbleef. Maar goed, wat overgebleven is krijgt hopelijk net zo veel toekomst als het aan geschiedenis in zich draagt.
 
Ik heb het niet vaak geschreven, maar deze keer dan wel: Hulde aan het Noordwijksche College van B&W en vooral ook zijn dienstwillige, deskundige en toegewijde monumentenambtenaren (ik tel er nog maar drie, er moet meer menskracht bij!).