fotoDe weg doet op deze foto erg zijn best om indruk te maken, maar wat mij betreft is iedere poging bij voorbaat hopeloos. Hij  heette ‘Bosweg’, maar in een omtrek van vele kilometers was geen bos te bekennen. Hij ging ook nergens heen, in mijn herinnering, althans kwam niet verder dan een betonnen badkuip die door het leven ging als gemeentelijke zweminrichting. Verder ging hij alleen maar als fietspad.

Er is nog weinig gebouwd en dat is een understatement, want het gebied ziet er uit als een zandverstuiving. Middenachter is nog het clubhuis van ‘De Noordwijksche’ te zien, de golfclub die later naar noordelijker dreven moest verhuizen. Op de voorgrond alleen de schuur waarin de reddingsboot van de Koninklijke Noord- en Zuidhollandsche Reddingsmaatschappij werd opgeborgen, overigens onbegrijpelijk ver weg van zee, naar mijn gevoel.

Later zou hier nog de ‘Bosflat’ verrijzen, een naam die grenst aan wat naar mijn gevoel een contradictio in terminis is. Een zielloos bouwwerk en een belediging voor het menselijk schoonheidsideaal. En verders kwamen hier nog wat huizen en bungalows in de volstrekte on-stijl van de jaren 50 en 60. En het Zingerhotel dat hier nog gebouwd moest worden, maar inmiddels al weer jaren geleden is afgebroken. 

De foto is genomen vanaf de vuurtoren, die wat mij betreft haar licht niet over deze woestenij had hoeven laten schijnen.