fotoWaarom het zo’n Duitse naam had weet ik niet. En het is ook niet duidelijk of Haus Winckler nu als woonvilla was neergezet of als pension, annex hotel-restaurant. Mijn aanwijzingen duiden op het eerste, maar op deze foto is al sprake van het laatste. Op de gevel is in prachtige letters ‘café-restaurant’ geschilderd, er hangt een bordje op de muur met een vergunning ‘Verlof A’. Met een ‘volledige vergunning’ mocht je alle soorten drank schenken, dus ook gedistilleerd. ‘Verlof A’ was minder dat dat. Het betekende dat je geen genever mocht schenken, maar wel zwakalcoholische dranken, zoals wijn en bier. Met ‘Verlof B’ kwam je als kastelein niet verder dan alcoholvrije dranken als koffie, thee , melk en in het beste geval limonade.  

Er is sprake van enige ontspannen drukte. De ene chauffeur heeft net iemand afgezet en haast zich om de auto een nette parkeerplaats te geven. De moeder met kinderen overlegt met háár chauffeur wat verder nog te doen vandaag, de kinderen staan er wat ongeduldig bij.  

Naast Winckler zien we nog een stukje van de ronde erker van het ‘Strandhotel’ , waar minder bedrijvigheid lijkt te zijn. Het is niet koud (de chauffeur en de kinderen lopen in hun overhemden), maar toch een wat fletse dag (weinig schaduw en moeders heeft toch maar haar jas aangetrokken en een wollen muts op haar hoofd gezet). Echt weer voor een kop thee of een glas limonade. "Verlof B” hätte ausgereicht.