Zijn documentaire uit 1978 (samen met Hans Verhagen) over het voormalige Kamp Amersfoort is via de VPRO-site nog steeds terug te zien. Veel direct betrokkenen – daders én slachtoffers – leggen op indrukwekkende manier getuigenis af van wat er in dit Polizeiliches Durchgangslager was gebeurd.  

Armando was in 1939 (hij was 10 jaar) met zijn vader en moeder  in Amersfoort gaan wonen en moet de heidevlakte vlakbij zijn ouderlijke woning gezien en gevoeld hebben als zijn eigen domein. Totdat het landschap – feitelijk én in zijn beleving –  veranderde in de hel van Het Kamp.

Hij zou later spreken van “het schuldige landschap”: een schitterend mooi landschap dat niettemin schuldig was omdat het de sporen van het gruwelijke verleden had weggevaagd. Zelf zei hij daarover: ‘Zonder deze thematiek had mijn werk nooit die intensiteit kunnen bereiken. Met die schoonheid heb ik mij altijd beziggehouden; de schoonheid van plekken waar de vijand was. Vermaledijde schoonheid, die nergens rekening mee houdt en zich overal meester van maakt!’

Bijgaande foto is genomen in de zomer van 1941 op het strand van Noordwijk. Armando was daar op vakantie met zijn ouders. Dat kon toen nog wel, maar kort erna – vermoed ik – zou alles wel afgesloten zijn geweest, stond deze plek vol met anti-tankwallen, een Atlantikwall en vele bunkers met gewapende legereenheden. De foto is prachtig, de plek ook. Nog wel. 
Er is een mooie site over Armando (bijgaande foto heb ik daar weggeplukt)

Er is ook een mooie site over Kamp Amersfoort, waar overigens nu een naar het niets reikende trap staat als monument ter nagedachtenis. Ook dat monument is een schepping van Armando.