fotoTegenwoordig is het er een drukte van belang. Het pleintje aan de Hoofdstraat staat volgebouwd met ijs- en patattenten, er zijn winkels – alleen maar winkels – en rustig wonen doe je er van-je-lang-zal-je-leven niet meer. Toen nog wel. Toen was er nog niks aan de hand.

Toch is het ook op de foto een (relatieve) drukte van belang. Je ziet meestal niet zoveel mensen op oude foto’s uit die tijd, soms al helemaal geen mensen, alsof het beeld genomen is op een vroegchristelijk uur. Nu tel ik er al gauw een stuk of twintig, volwassenen en kinderen die niet aan de lens van de fotograaf hebben kunnen ontsnappen. Of liever: de fotograaf heeft niet aan hén kunnen ontsnappen. Er wordt ruimhartig en dwingend geposeerd, de fotograaf krijgt niet de kans om het beeld zelf te bepalen, de mensen en kinderen zijn gewoon in de weg gaan staan. Er hangt er zelfs eentje stoer en demonstratief en vooral nogal gevaarlijk uit het slaapkamerraam, kortom er wordt hier op leven en dood geposeerd. Alsof mensen belangrijker zijn dan gebouwen of belangrijker dan een kijkje terug in de tijd. Alsof dat eigenlijk niet vanzelfsprekend is.