Ze zaten gebroederlijk naast elkaar aan de kop van de Hoofdstraat of aan het Jan Kroonsplein of het Palaceplein – ik weet eigenlijk niet hoe het daar precies heette. De ene – de Groko – verkocht alleen maar ijs, zelfgemaakt ijs, ten bewijze waarvan "Meneer Gro" himself met een grote houten roeispaan in ronddraaiende emmers ijs stond te draaien, afhankelijk van de voorraad in chocolade, vanille of aardbeiensmaak. Veel meer andere smaken waren er toen nog niet.
Dat was ook de zwakte van de Groko, want toen Alkemade (van de Nortgho) halverwege de Hoofdstraat met zijn piepkleine ijswinkel "De Pinguin" begon beconcurreerde hij – met veel succes – de Groko juist op het aantal smaken (zijn mokka met pindastukjes was toen nog erg nieuw en tegelijk een onverbiddelijke bestseller). Maar bij mijn weten bleef "Meneer Gro" roeien met de smaken die hij had.
Wie "meneer Gro" nu precies was weet ik niet. Misschien heette hij wel ‘De Groot’ of ‘Groeneveld’ Want "Mevrouw Ko" kende ik wel, die heette gewoon ‘Koelewijn’ van haar meisjesnaam, dat weet ik nog van mijn moeder die bij haar in de klas gezeten had. ‘Meneer Gro’ had bij niemand in de klas gezeten, of in ieder geval niet bij mijn ouders. ‘Groko’ was een samenstelling van 2 namen, zo simpel als wat. Maar het ijs werd steeds dunner: het softijs was in opmars bij Van Rooyen en bij Van den Berg, nog geen 50 meter verderop. En Alkemade zat in zijn Pinguin ook niet stil en vond steeds meer smaken uit. Kortom: de Groko moest eraan geloven en allengs werd het assortiment verder uitgebreid, eerst met koffie en fris en het zal wel niet geduurd hebben of er kwam nog ander eetbaars bij.
Daarmee kwam de Groko wel op het terrein van het belendende perceel van Leen’s Eethuis. Wat daar allemaal te krijgen was weet ik niet, simpelweg omdat ik daar nooit kwam. Mijn moeder zat bij de halve Groko in de klas, mijn vader kende Cees van Rooyen en Van den Berg (van ‘Gratje’ de Slager) en Alkemade. Maar ‘Leen’ kenden mijn ouders niet en er was dus – blijkbaar – ook geen reden om het kroost daar op ook maar iets te tracteren. Leen’s Eethuis, hoe bekend ook in Noordwijk, heeft zich nooit op mijn klandizie kunnen beroemen (waarschijnlijk meer tot mijn dan tot zijn spijt). Maar de Groko dus wel (en Van Rooyen ook en Van den Berg ook en Alkemade en zijn Pinguin ook. O Alkemade!)
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Groko is inderdaad een samenstelling van de namen KEES GROeneveld en Jo KOelewijn.
Kees was niet uit Noordwijk afkomstig, maar tijdens de mobilisatie als soldaat in Noordwijk gelegerd.
Kees is reeds lang overleden, doch Jo (een dochter van Leen ‘handedraf’ Koelewijn, leeft nog steeds.
@ Henk Vink: leuk om te horen dat mevrouw Groko er nog altijd is. Doe haar de hartelijke groeten van de zoon van haar oude klasgenote Rie Slats en bedank haar voor al die heerlijke ijsjes. En verders was het toch ‘Hanedraf’? Ik vind het nog steeds een van de aardigste Noortukse bijnamen, ook al heb ik geen benul, waar die naam vandaan kwam.
Dat je op, neem ik aan, jeugdige leeftijd niet zo snel bij Leen binnen kwam stappen, kan ik ook om andere redenen wel begrijpen. Geen frietjes, geen kroketten, geen frikandellen, geen ijs, etc. Leen’s Eethuis was een echte Broodjeszaak (met een hoofdletter). Mensen kwamen van ver buiten Noordwijk om een broodje Vlam te komen eten. In ’74, toen ik daar kwam werken als vakantiebaantje, stond Leen zelf nog aan het roer en aan de "kachel", vrij snel was of werd het Verhees (Palace etc) en verdween Leen van het toneel, nog niet heel veel later werd het Rob’s Eethuis (mondjesmaat kon er toen een kroket e.d. gegeten worden, alleen icm frites, zodat het leek alsof het een maaltijd was ipv een snack) en nog maar een paar jaar daarna Rob’s ijshuis. Overigens….. ik kan mij niet herinneren van veel concurrentie van de Groko. Ik denk dat ze later meer concurrentie van het daarnaast gevestigde ijshuis hebben gehad dan eerder anderoms het geval was.
@ Berend Tooms: dank voor je verhaal. De wat mij betreft hoogst mysterieuze ‘Leen’ had later toch ook nog een tent aan de Steenstraat in Leiden of gaat ik nu helemaal de mist in?
Hoi Pjotr, ik kom hier niet vaak. Zie nu dat ik Verhees geschreven heb daar waar het Hese zou moeten zijn. Ik zat met de kinderen van Nico nog op school (de Witte). Wat er gebeurt is met Leen… ik zou het niet weten. Ik denk dat het rond 1975-76 moet zijn geweest dat hij van het toneel verdween in Leen’s (later Rob’s) Eethuis, heeft daarna nog even gewerkt in de snackbar van Hese die onder het toenmalige Palacehotel (eigendom van Hese) zat (nu het beroemde gat), maar wat er daarna gebeurd is, geen idee. Op het internet vond ik terug dat hij op 74-jarige leeftijd (in 1989) overleden is.
Tot hij begon met zijn eethuis kookte hij voor de koningin. Iedereen nam dat met een korrel zout, maar dat bleek toch echt zo te zijn. Dit verhaal http://theatervanhetsentiment.kro.nl/kroondagen/kroondagen/1970-09-23.aspx bevestigt dat nog maar eens.
Zo gingen er wel meer geruchten over Leen (overigens voor mij en velen anderen meneer Houwer). Ik kan mij nog wel herinneren dat ik met hem in zijn Mercedes 280 coupe naar het Kasteel in Rotterdam mocht om daar Sparta te zien spelen. Hij werd wel eens als een vervelende man neergezet, maar dat viel eigenlijk wel mee.
Overigens wel een leuke tijd. Zou je nu niet meer voor kunnen stellen dat je als 13-jarige tot 2 uur ’s nachts werkte en daarna, na een half uurtje schoonmaken nog even de Miramar bezocht. De enige bar die later open mocht zijn vanwege een hotelvergunning?? Misschien wist Hese iets van de burgemeester, dachten wij.
In die tijd werkten daar overigens ook de grondleggers van het in die tijd opgerichte dweilorkest "kleintje pils". Tja, uit de oude doos allemaal en zo oud ben ik helemaal nog niet 😉
De meest aansprekende avond, maar toen was het inmiddels Rob’s eethuis geworden, denk ik, was de brand in het Palacehotel, toen wij nadat we net gesloten waren en richting huis gingen weer open konden om politie, brandweer, etc te voorzien van koffie etc.
@ Berend Tooms: Mooi zoals je Leen posthuum nog ff neerzet. ‘De meest aansprekende avond" is wel een hele dramatische. Het oude Palace Hotel is voor mij nog steeds hét icoon van het oude Noordwijk. De nacht dat dat hotel teloorging is ook in retrospectief een absolute rampnacht geweest. Heb je nog meer van die aansprekende verhalen?