Rudolf Geel publiceerde in 1976 de verhalenbundel “Genoegens van weleer” en uit het gelijknamige verhaal citeer ik een passage, die waarschijnlijk wel enige autobiografische sporen vertoont. Over Noordwijk:
“Een hele morgen had ik achter mijn werktafel gezeten zonder dat mij iets zinnigs te binnen schoot. Toen ik mijn verloren dag besefte, ging ik naar de bioscoop. Daar was het zo benauwd dat ik knikkebollend de film uitzat en daarna terugkeerde naar huis. Op de mat lag de post, die deze middag laat bezorgd was. Behalve een paar rekeningen was er een ansichtkaart van mijn zusje. Zij bevond zich op dat moment in Noordwijk, waar mijn ouders een appartement hadden gehuurd. Het was een erg droevige kaart. De vuurtoren stond erop en aan de voet daarvan begon de boulevard. De foto was uit zee genomen. Onderaan de kaart schuimde de branding. Geen moeite had de fotograaf te veel geleken om een belangrijk deel van de badplaats vast te leggen op het celluloid. Haat geeft de mens nu eenmaal vleugels. Het was een ronduit smerige foto. De zee leek op de ontlasting van een zieke hond. De vuurtoren en de hotels rechts daarvan waren ook al uitgevoerd in een technicolor die deze bouwwerken onthechtte van de werkelijke wereld. De lucht was uitgevoerd in lila. Ik begreep onmiddellijk dat mijn zusje deze kaart heel zorgvuldig voor mij had uitgezocht. Dat waardeerde ik in haar. Geen moeite was haar ooit te veel om haar walging tegenover de toeristenkermis van de voormalige strandjutters uit te drukken. Ik stelde mij voor met welk een verbeten trek op haar gezicht zij aan een tafeltje zat, terwijl ze deze tekst schreef op de achterkant: ‘Groeten. Worsten, petjes, bier.’ De cryptische mededeling vervat in deze tekst, probeerde ik onmiddellijk in verband te brengen met de fantastische kleuren aan de voorzijde van de kaart, maar de tekst bracht mijn oorspronkelijke interpretatie van de voorstelling aan het wankelen. Het was natuurlijk zeer goed mogelijk dat zij een verdere ironisering van de vakantiegenoegens om zich heen op het oog had. Maar voor worsten en vooral petjes was het toch wat laat in het seizoen. De petjes stonden allang weer in de fabrieken van het Ruhrgebied. God strooit zijn overdaad aan tuig over de stranden uit, maar neemt het na verloop van tijd gelukkig ook weer in. Misschien moest ik het kleiner zien en sloeg de tekst op mijn vader, die speciaal in zijn vakantie niet viel weg te branden van de kraampjes met rolmopsen en gebakken vis. Het leek mij echter ook aannemelijk dat de tekst samen met de foto haar eigen situatie moest verbeelden: opgesloten in een flat tussen onze in verval geraakte ouders, om bij te komen van de spanningen via het inademen van frisse buitenlucht. Wat wil je eigenlijk nog meer? (….) Een laatste mogelijkheid was dat geen van mijn gissingen klopte en dat het in Noordwijk ook nu nog wemelde van goedkoop vakantievolk en dat zij elke avond de flat ontvluchtte om zich tussen de bierdrinkers te mengen en zich uit afschuw voor haar situatie te laten gebruiken.”
Benieuwd naar ‘de smerige foto…….’
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Denk dat de schrijver al een voorloper van yuppen was,zijn optiek is van een andere perceptie op een toeristen industrie die moet worstelen en modderen in een andere tijdzetting…ze zijn moeilijk in het af geven van vergunningen je moet er jaren op wachten….de grootschaligheden op strand en boulevard was een moeilijke bevalling de megalomane waanzin van het denken strookte niet met de realistische functioneren van het geheel,…het was een duitse badplaats die rond de kerstmis werd afgehuurd het huis gedeelte dat werd verhuurt en de tent op strand,vooruit men wachte op frisse lucht in de zomer de pijpen van het roer gebied branden nog en gaven rook,…het was sfeervol alles draaide de maneges,hotels,pension,zimmer mit fruhstuck ,de verhuur strand meubilair de broodjes worst en pony,s en parlevinker,op strand was het de hele dag bockworst met senf,bij de octagon friet met piccalilly,bij de vistent lekkerbek en broodtje haring het was simpel maar het werkte het was betaalbaar en de horeca had een bestaan,..zelfs in dure hotels zat beter gesitueerden het parkeren was vrij voor de borgward isabelle en bmw 501 ook wel baroque genaamd,…wordt vervolgd,..
In de Bmw 501 Barokengel reden we na het gebeuren laat in de zomeravond met de groep gemelangeerde toeristen na dagelijkse joy limo en zuid -hollands bier veel oud bruin naar de wurftbar de wurft af en de auto zetten de gezette krefelder achter garage beuk een glaasje was eerst kwartje toen twee kwartjes ongekend dronken de imbiss en kneib gasten de entertaiment en spielerij gingen verder en de hele meute zat om negen uur s,morgens in de zon van de morgen weer op strand bij hun zelt und liegestuhl ,de badmannen gingen altijd door tot s avonds laat en s morgens om zes waren ze weer aan strand meubilair bouwen ze namen het serieus de oude strandjutters en zeemannen de oude vissers ze maakte voor de management periode de badplaats groot,…jaren kwamen dezelfde families en toen in eind tachtig jaren veranderde de regels en heffingen,…toen werd het anders de sfeer werd commercieler veel verdween de badman werd manager en haalde veel op de schouder soms teveel,…hotels werden afgebroken en het publiek veranderde,…shame plekken werden geopend en glamour glitter stijlvol ingetogen was verdampt in de zoute zeewind,…grootschaligheid en hoge prijzen waar alleen een selecte groep youngsters aan deze race meededen met hun mini coopers en suv bmw sommige zelfs ferrari en lamborghine alles was anders,de foodtrucks paste niet bij het beeldt wel de molen het grote rad op het calisplein en veel zieltogende nering vroeger was alles anders,klein schaliger,…gemutlich en nu alles draait om money make the world go round voor enkelen,…ongeloofelijk voor een nieuw appartement is geen stroom aanwezig voor een reuzen rad wel raar toch,…aan zee werd de bloom en mooi luxer is het vd valk,…soms gebeurd er wat,…de zee geeft en neemt,…