J.B. Charles was al in de Jaren Vijftig een gevestigde naam in de Nederlandse literaire wereld (en daarvoor al als één van de leiders van het Nederlandse verzet in WOII). In 1953 schreef hij – grotendeels aan de bar van ’t Zeepaardje in Noordwijk aan Zee –  het veel discussie opwekkende “Volg het spoor terug”. Hierin kijkt hij, fel en polemisch, terug op de bezetting en gaat hij op zoek naar de oorsprong van het fascisme en nationaalsocialisme. Vooral de individuele keuze tussen goed en kwaad houdt hem sterk bezig.

Onder zijn eigen naam – Willem Nagel – was hij na de oorlog betrokken bij de berechting van oorlogsmisdadigers en werd hij hoogleraar criminologie in Leiden. Hij woonde eind Jaren Vijftig/begin Jaren Zestig in Noordwijk aan Zee, in villa De Stranddistel aan de Rembrandtweg. “Daar in Noordwijk gaat hij elke woensdagavond naar de tekenclub van kunstenaar Henny Bal. Na het schilderen komt daar de drank op tafel en worden er plaatjes gedraaid. Het is tijdens deze bijeenkomsten dat Charles de 9 jaar jongere, getrouwde Heleen van Leeuwen ontmoet. De twee worden verliefd. Bal: ‘Langzamerhand zag je het gebeuren. Ze kijken wel erg veel naar elkaar’. Dat Charles verliefd wordt, is niet vreemd, dat gebeurt regelmatig. Hij flirt vaak en veel, ‘als Willem een rok ziet, is hij verliefd’, aldus de vrouw van een goede vriend. En vrouwen vinden hem knap, charmant, onderhoudend, meldt Kees Schuyt in zijn biografie over Charles. Maar lang hielden die verliefdheden nooit stand. Met Heleen is het anders. Haar man vertrekt en Charles zal jarenlang een dubbelleven leiden met een schaduwfamilie. Tot 1966, als de jongste van zijn kinderen 18 wordt. Twee weken na de scheiding trouwt Charles met Heleen, ze blijven gehuwd tot zijn dood. Twee jaar daarvoor maakt ze bovenstaand portret van hem” (tekst mede ontleend aan de site van het Literatuurmuseum). 

Overigens exposeerde de hele tekenclub van Henny Bal, inclusief Heleen van Leeuwen en Willem Nagel, in museum De Lakenhal in Leiden. De krant maakte er gewag van: