Ron komt met een schitterende vondst op JBEEN: een schilderij van Ludolph Berkemeier, getiteld “Waterpomp in de winter aan de haven”, te koop bij Galerie De Wijde Meren in Breukeleveen.
Ron merkt terecht op dat het wel een waterpomp betreft en dat het begrip ‘winter’ hier ook terecht is opgevoerd, maar dat er van een haven helemaal niets te bekennen valt. De pomp stond aan het Calisplein in Noordwijk, vlak aan zee (het tegenwoordige Palaceplein). En hij haalt er ook nog onderstaande mooie foto bij van diezelfde pomp. Het schilderij is een gezicht vanaf de landzijde met op de achtergrond de zee. De foto is van de zeezijde genomen met het oude zeedorp op de achtergrond. En niet in de winter.
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Twee pompen schenen er gestaan op deze plek vlak onder elkaar en rond 1880 een fnuikend oordeel te hebben geveld,ze waren alleen aan de zeekant zonder de papegaaien man die zijn verhalen vertelde en als je de ogen sloot en de evolutie van tijd en ruimte nam kwamen boeken uit die de oorsprong bevestigde van de roots van het dorp en zijn jutters dat horde trok en verteerde door de grip van het niet begrijpen en meedogenloos met situatie en omstandigheden,niemand wist waar de vogel man heen ging en waar die vandaan kwam ,een schilder legde hem in Parijs vast met de kleuren van de regenboog met zijn kooien met papegaaien die kenden optellen en vermenigvuldigen met toekomst en verleden verwijzen van de Vikings tot de trek met aansluitingen bij de piraten groepen,bietenbouwers en blaaspoepers voorop en de duinen over als de trompetter van de koning, Luiken sloten ze en deuren van bedstedes gingen dicht de wind gierde en de schuiten sloegen op het talud van duinen met prikkenbeen die omwaaide,vogelman de papegaaien bietenbouwers en blaaspoepers werden nooit meer gezien,de mensen die bockworst- consumeerden en borgwards in aantallen de goggo volgden werden nooit meer gezien en janus de Griekse god viel droog en Scott Walker gaf een droge glimlach en een kus tot hoogste en laagste punt,sommige huilde maar het kon niemand iets schelen de teerling was geworpen,stormen en natuur geweld deden de rest het helm waaide weer op plekken dat terug gewonnen was op mega hotels en tavernes,misschien schreef men het ergens op en sloeg men het boek van ontwikkeling dicht en draaide men de grammofoon af,tot er een meeuw schreeuwend overvloog en men de zelfde weg opging als mammoeten en de dinosaurus,…er waren geen verleden en herinneringen meer,de klok sloeg vijf over twaalf,…