Blog11750: Restplaatje (76)

Volgens mij kwam er later in een van de panden een restaurant en of kroeg ik dacht Victoria of zoiets.
S’middags kwamen hier horeca jongens een bakkie doen.
Een was Chris, een besnorde barkeeper met een vervaarlijk uitziende hond. Ik dacht iets Belgisch.
Toen ik er een keer was met een later beroemde wethouder alhier was Chris weer bezig de hond op te hitsen tegen de aanwezigen. Op zeker moment stond Frans, vermaard uitsmijter bij de Bob op, greep de hond bij z’n kop en draaide hem zo op zijn rug. Hond kroop geschrokken onder de tafel. Eigenaar zwaar teleurgesteld!

Dagen lengen zich en de ochtenddauw worstelt zich over de wuivende kam van blonde duinen begroeit met ochtend gloren en zeeraket.
De straat artiest speelt een grote liefde, de grote verloren liefde het lied van de grote schoonheid van de morgen.
Snerpende viool en ruisende winden,verloren in het niets van de leegte.
Een glimlach in mijn ogen.
Een glimlach die niet meer bestaat.
Je was een grote liefde ,meer dan de wereld.
Je hebt het gewist.
Met een moment van leven.
Zoals een dageraad komt,komt een dag uit de nacht.
Dagen bleven nachten verloren in het niets.
Tot de bladeren vallen in grijze dagen van september.