Blog10583: Strandbeeld 2

Soms zijn de ding der dingen zo als ze zijn er niets er aan toe te voegen of het moet zijn dat het idee van tijd die voort schrijdt in ontwikkeling niet blijkt stil te staan of de stilte verbroken wordt door de wind die nooit gaat liggen en zoals Mesdag ergens in zijn stadium de bommen schilderden na een zware storm op het strand hoog tegen het duin aan of als vergeten silhouet verloren in de sneeuw gebroken door de branding EN VERNIELD DOOR DE WOEDENDE MATERIE DIE GODS VLOEK LOSLIET OP DE BLONDE DUINEN ZONDER dat de gebeden in de kerk achter het hoge duin werd verhoort door de zoute schuim vlokken die door de gekartelde stegen liepen in zijn ruk vanuit de baarmoeder naar de urn die het laatste as weg blaast of de protoplasme niet heeft bestaan,cato de stam kroeg van de bollen boer van de trek vaart die heeft echt bestaan zijn verhalen leeft voort omdat hij reisde met de trein naar Parijs en daar als kunstenaar of vagebonde zich vermaakte de oude koudijs als de stad ontwaakte in zijn reveille met de commune achter zich en nog steeds is de tijden die vooraf gingen in de montmartre een raadsel die in de kroegen bij stromende gersten brouwsel tot opheldering kwamen zeetaverne Rietmeijer of gulden wagen een soort herberg wat zijn oorsprong terug vond met belasting dat het daar begon en de trekschuiten voerde naar Cato al colonnes aan om neptunes en een zeemeermin te beminnen om te lonken naar de schelpwagens die de duinen met zuchtende slepende paarden krakend de schelpen gebrand afleverde uit de kalk ovens het zweet des aanschijns uit gevonden door de heersende elite die zich verpozen in lange jurken en wapperende hoeden,het zei zo er zijn apostelen en martelaren er zijn vedettes en waterdragers, ora et labora in dulcio jubilio in vreugde en plezier omarm het zijn en haal de zon ondergang de finish van het gehele verhaal,…