Jan doet mooie dingen met oude, doorgaans zwart-witte ansichtkaarten. Ze gaan als het ware door een kleurenwasprogramma in zijn computer, worden te drogen gehangen en vervolgens uitgevent op JBEEN. Het is al een hele serie met soms – zoals deze – een hele nieuwe kijk op alles wat oud was en is.
De plek bij de vuurtoren: de Quarles liep daar helemaal op tot aan de boulevard. Maar de ernaast gelegen open plek was in mijn herinnering jarenlang een warrige duinpartij, waaraan nog voor geen meter onderhoud werd gepleegd. Een plantsoen kon je het niet noemen. De brede stoep van de Quarles liep er wel zo ongeveer op dood.


achter het rommelige van het duin begon indertijd het echte strand waar je gevoel bij had dat nu weggewaaid lijkt door de klimaat story,het komt dan nooit meer en het gevoel lijkt als je er aan denkt dat het nog bestaat,je probeert het te vergeten,tranen doen er niet toe,je moet het vergeten,wilde dat het nooit beleefd was,had het strandleven van toen maar nooit bestaan,zachtjes vermoorde de herinnering de realiteit maar alles is anders en de spelers van toen zijn oud en zachtjes strelen verrimpelde handen de jouwe als toen bij de vloedlijn met een opkomende vloed ons overspoelde,een kaars dooft langzaam,….