
Adriaan Dorsman was – gelukkig – nogal kwistig met het uitgeven van ansichtkaarten van Noordwijk,. Zo ook met deze twee oude prenten, beiden een strandgezicht verbeeldend. Maar op de bovenste kaart wordt het strand bijkans geheel aan het zicht onttrokken door een roedel poserende kinderen en volwassenen. En op de onderste zijn het de strandstoelen die alle plaats dreigen in te nemen. Er is nog net een beetje ruimte voor een paar ligstoelen en een skilpekar.

t begin t einde ,t leven tussen hemel en hel, t leven t lachen en t huilen,t winnen en t verliezen,de bad manden de vingers knellen tussen de strand stoelen,t baggeren van de skilpen die men droogde en maalde,de basics die verlaten werd om t meer en de grenzen verleggend,t tuinpad werd een oprijlaan omdat de grenzen vervaagde,de grenzen vervaagde omdat er geen grenzen zijn je lachte en huilde,de badman is verbannen t leek verkeerd de strand fotograaf had er niet over moeten causerieen in zijn vasthouden van t is geweest en de drang van toekomst,t lijden en t flesje cannabis van t kruidvat,langs de lijn van t zilte water,ken je winnen en verliezen,de spanjaarden trokken terug op de schansen van de lammenschans en grote raderen bij de molen met kermis op de lange gracht,zou je t overdoen dan deed je t zelfde,de magie en de
mysticus,pony,s en rond vaartboten de romantiek van de filosoof en de zanger,t vergeten ideaal weg waaiend in de herfst storm vergeten door de veranderde opvatting van t zijn en de beleving van t korte snelle polemiek en de wegzakkende zon in t zicht van de witte hotels,…