toreneeee

Het Noordwijks Nieuwsblad besteed aandacht aan de al langer lopende discussie rond de uiteindelijke bestemming van de Watertoren. Het is een geschiedenis van gehannes, gezeur, gezeik, gebrek aan cultureel besef en gebrek aan doorzettingsmacht. Een treurige litanie van burgerlijk eigenbelang en juridische rompslomp. En dat alles 18 (achttien!!) jaar nadat de gemeente de toren aankocht. Er liggen mooie plannen voor bewoning en deels ook publieke openstelling van dit rijksmonument en ook die plannen liggen er al lang. Maar “tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren”  schreef Willem Elsschot al.

Die wetten: daar lijkt nu iets aan te gebeuren, want de gemeente is voornemens het bestemmingsplan zo aan te passen dat de mooie plannen kunnen worden verwezenlijkt. Maar de ‘praktische bezwaren’ liggen bij de omwonenden en zijn van een andere orde. Ze vallen terug in de hierboven genoemde categorieën van gezeur en gezeik en gebrek aan cultureel besef en burgerlijk eigenbelang.

Het Noordwijks Nieuwsblad voorspelt – waarschijnlijk terecht – dat de omwonenden wel weer in het geweer zullen komen en wederom een naarstige gang naar de rechter zullen maken. En rechters in dit land zien alleen maar de punten en komma’s in de wetboeken,  die ze uit hunnie hoofd  hebben geleerd: maatschappelijke of culturele of historische contexten zijn doorgaans niet aan hen besteed.  Dus voor de watertoren vrezen wij wederom het ergste.

De watertoren is een rijksmonument. Hoe lang kan het verval doorgaan zonder dat het Rijk eens gaat ingrijpen in bureaucratische onmacht en ketelmuzikaal burengerucht?

Quae usque tandem abutere patientiam nostram? 

toreneee