
Als het om een hoedenwedstrijd zou zijn gegaan, had ik de dame aan de buitenkanten de mooiste prijs gegeven. Zo worden ze niet meer gemaakt.

Als het om een hoedenwedstrijd zou zijn gegaan, had ik de dame aan de buitenkanten de mooiste prijs gegeven. Zo worden ze niet meer gemaakt.
Een verre neef riep me eens bij hem om de foto,s die hij in een vergeeld archief had gevonden van de te vroeg overleden zuster van mn vader te tonen,ze stond daar op een vergeelde kodak foto met een grote pothoed op voor het htd en mn vader werkte daar in zijn jeugd,nostalgie en weemoed straalde er van af de hiaat van de tijd de verandering die onvermijdelijk lijkt,de opvattingen van het gehele spectrum verzonken in de metropool van t narcisme zo lijkt en beweegt het heen en weer in de onbeheersbaarheid van het gevoels leven en de blindheid van de liefde voor het bestaande dat abstractie begint te tonen naarmate je ouder wordt,stuifduinen met een honden kooiker club springen als zeemeerminnen voor de eerste scene,colin blunstone probeerde t in nobody,s love yuo,cris v eesterik in het onheilspellende no satisfaction hoe we werden en zijn,han lorzing in mijn generatie om de tijd van baby boomer en zijn stap naar t neo liberalisme te beschrijven de ode aan de babyboomer die verzwelgt in zijn materialisme als antwoordt op de fifties,..winter ijs bloemen aan de binnen kant van het raam in de strenge winter,onder dekens luisteren naar de rock song,spijkerbroeken als identiteit,de ontdekking van olijf olie en franse kaas,en dat oude waarde verdwijnen als sneeuw voor de zon en de massa zijn vleugels uitsloeg over hoge scholen en universiteiten,tucht en spaarzaamheid tegen over de house feesten van nu,en sex voor de fun ,met de massaliteit van wereld reizende studenten als batchpakker en t opschuiven van de studie terug betaling t uitstellen van volwassen worden om niks te zullen missen,we gingen anders eten om dat instroom en verre reizen dat oplegde om de sfeer van vakantie vast te houden in zijn door beleving,borderline tijd zegt mijn vriend dirk de wachter en we zijn de normaliteit ontstegen,soms zijn er die in een hoekje zitten te huilen en de geborgen heid van toen ontberen,een voud was de oorsprong van geluk dat door het alles moeten beleven en moeten kunnen in zijn perfectie te imperfect werd geoogst door dat we denken dat de tijd en t individu verandert door medicatie,angst voor volwassenheid dat ze ruim tien jaar opschoven na een turbulent leven dat wij twee jaar vol hielden wat ze nu vijf maal langer moeten integreren om het leven aan te kunnen en uit te leggen,zombies she is not there en de stones color of the rainbow,god mag weten waar nu de muziek over gaat een waitress zegt me harder en langer te werken want ze moet zo veel nog ,en ze weet niet of haar buiten landse vriend zich dubbelt met haar opvatting en of ze de enigste is in haar/zijn love live,bindings angst en ze wil alijd feesten zegt ze,….morgen worden we wakker,schuiven de gordijnen weg en alles is anders in t spectrum van de obligate bestuurs vorm,…houd stand in de ratrace,….de goddelijkheid van time of seasons when t wass high en high,..
ik wist niet dat ze in die tijd ook al foto shopte