Later toen Van Sterkenburg de boel overnam stonden Palace, Rembrandt en Oranje te boek als ‘De Grote Drie van Noordwijk’ en dan werd de Weissen Rössl nog niet eens meegerekend. Alsof Huis ter Duin nog niet bestond. Enfin, we schrijven 1935 en bij De Grote Drie was het dansen op de vulkaan.
De opwinding was zo groot, dat men in de gauwigheid niet al te veel aandacht had besteed aan de folder: “Rösll” is in het Duits een tamelijk onbekend woord. “Rössl” is beter. En wat “Edelweiss Buabn” zijn weet ook niemand meer na te vertellen. Wel wat “Buben” zijn: ‘jongens’ of ‘mannetjes’ of ook de boer in het kaartspel.
En Ady Baly ‘met zijn 5 virtuozen’ stond in de zomer van 1937 nog steeds in Hotel Oranje, dat toen inmiddels wél was overgenomen door Van Sterkenburg:
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Mijn vrouw verbaasde zich telkens weer over de creativiteit van Noordwijkers als de uitspraak van de moderne talen werd ‘geduid’. Als vertaalster Duits- Engels-Nederlands kwam ze vaak bizarre dingen tegen, overigens ook in officiële stukken of in krantenartikelen is b.v het niet bestaande woord “unheimisch” regelmatig te lezen, kennelijk word het Duitse woord “unheimlich” daarmee bedoeld.
Er is ook een variant, waarbij Nederlandse woorden 1 op 1 in het Duits werden ‘overzet’: Wijlen H.J.A. Hofland had daar een prachtige term voor, die voor zichelf spreekt: “Flauskesseldeutsch.’
Het is geen Duits woord, ben geen taalpurist, maar als je iets ‘unheimisch’ verklaard tegen een Duitstalige word je meestal glazig aangestaard.
Zeker zo hilarisch is de befaamde, beruchte, vermaarde uitleg over het woord smeerkäse en zo waren er waarschijnlijk nogal wat ‘fonetisch’ geduidde vertalingen in ons durrepie in omloop vooral ten aanzien van onze oosterburen.