
Het lijkt er op dat de kinderen maar doorgaan met graven en dat op enig moment dat hele Hotel Hollander daar bovenin naar beneden komt zakken, langzaam verdwijnend in de diepe kuil.

Het lijkt er op dat de kinderen maar doorgaan met graven en dat op enig moment dat hele Hotel Hollander daar bovenin naar beneden komt zakken, langzaam verdwijnend in de diepe kuil.
Dit was onze strandafgang voor de Hollander, van m’n zesde tot m’n twaalfde (1950 – 1956) Vanuit de Zoutmanstraat met de buurtkinderen, gebreide zwembroekie aan, blote kakkies en handdoekje onder de arm. Zwemmen en daarna in het warme zand drogen en dan voetballen. Lange dagen lagen we daar in de zomervakantie tussen de strand hokjes en leerden al een beetje Duits.