
De Villa Hoogduin aan de Pickéweg, gefotografeerd ergens aan het einde van de 19e eeuw. Op glasnegatief, wat maakt dat je foto’s zoals deze flink kunt ‘opblazen.’ Als je dat doet worden details van de foto heel goed zichtbaar. In dit geval tover je vanuit het niets drie aardige dames tevoorschijn, vrijwel vanuit het niets.


het verlangen naar de kust is altijd groot en belangrijk geweest en aan gekomen op de plaats van bestemming waar het moest gebeuren gaven ze zich bloot en waren alle remmen los en voelden ze zich bevrijdt van de druk van alle dag en bleken serieuze mensen spelende kinderen in de handen van alle betrekkelijk heden en bleek alles onbelangrijk en leek alle aan namens geconditioneerd tot op het fileer mes dat alle zenuwen hoe ver het zo gekomen is open legt tot het duidelijk is,soms denkt men dat het rozen gaat regenen en blikt de regen als water stralen op je te vallen en ongestoord begeeft men de weg die weleens een anderen richting behoeft in het mele van het zijn en het leven waar je soms ergens liet staan op een verlaten adres waar eens een hotel stond waar je de reis was geëindigd en weer was begonnen met je chick en de warmte van der lichaam die je in je spelonk van nostalgie bereikt en op deze wijze loonde de reis en op de locatie aangekomen zag je een lege kale vlakte waar een s het protocol van de liefde de harten wellust tot je kwam…je koffer versleten en verweerd stond midden op de plek van het tracé…en achter je stond een ijsboer met een bel en de tour de france met mollema die je ontdekt had trok voorbij …in het diaframe van het aangezicht des bevalligheden….
Ook de aanplant was nog niet tot volle wasdomgekomen zo te zien…
🙂