Het was altijd een kolere-herrie bij Deurenfabriek De Nortgho aan de Lijnbaanweg. In mijn herinnering stond dat ding daar in het midden – afzuiger annex ventilator – de godsganselijke dag te loeien. Alleen tussen 18.00 en 07.00 uur en heel even tussen 12.30 en 13.30 was het stil.
Het apparaat zorgde voor het afvoeren van stof en zaagsel uit de zagerij van de fabriek, die dan werden opgeslagen in een aparte, met een ijzeren deur afgesloten ruimte daaronder. Onbegrijpelijk dat dat zo maar mocht, dat geloei over het dorp. Vandaag de dag zouden arbo- en milieupolitie onmiddellijk ingrijpen.
En dan werden die deuren ook nog gemaakt van verkeerde inheemse houtsoorten, maar goed, dat was toen nog niet ‘verkeerd’ misschien (foto Cees vdN)
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
Uitheemse houtsoorten?
…..vroeger was alles beter, of misschien toch niet….?
De Herrie is mij niet bij gebleven wij schoten met de buks op dat ijzeren geval ,je kon goed horen als je hem raakte ,we hebben jarenlang de kachel gestookt van het afvalhout
Ik vond het ’n beetje griezelig geluid weet ik nog. Ik keek er met ontzag naar.
melk koker noemde wet en een heftig gebrom tot op zee te horen,later kwam plaathout een dood kisten fabriek in t gebeuren en we mochten de afpunters van cheff beileveldt gebruiken voor t strand gebeuren,tent haringen maakte we ervan,soms als t druk was hielp ik ze wel eens met t maken van kisten,deed er wel eens een tukkie in,een x legde ze de jongens voor de grap er een deksel op,t was in die fabriek een klote herrie met t fineer en schaaf apparaat,t afkorten van profielen met een circelzaag was trikkie en vereeiste concentratie,sommigen liepen daar met vinger stompjes rondt,…true story,…mooie directiekamer boven,…
Als ik jouw vehaal zo lees “sunny days” met die vingertjes, was de komst van de ARBO wet dus zo gek nog niet. Ook dat geluid van de machines en die afzuiger op het dak zou vandaag de dag niet meer mogen. Toegegeven dat die wet heden ten dage soms wel eens ’n beetje erg ver doorgevoerd wordt.
Ik heb die directiekamer zelf nog nooit gezien, maar daar zal ongetweifeld veel fantastisch blank gelakt hout in gezeten hebben. Wie appelen vaart, die appelen eet.