ouderwets

Als ik terugdenk aan de tijden dat wij vroeger met een paar boterhammen, een fles Sisi en een dubbeltje voor een ijsje naar het strand werden gestuurd, komt dit beeld wel heel erg naar boven: opeen gepakte strandstoelen (zowel de ‘hokjes’ als de rieten versies), waartussen hier en daar een felgekleurd windscherm en her en der verspreid op handdoeken liggende mensen. Vanachter die strandstoelen gingen we ook wel op zoek naar mooie meiden. ‘Spieden’ heette dat, want het bleef bij kijken, voor de rest waren we veel te klein. En ja, de kuilen ontbreken nog op de foto, maar als ik mijn best doe, vind ik die ook nog wel.

Nog geen enkele strandtent, laat staan een postmodernistisch bouwsel, dat bij iedere vleugje wind voor de hoge golven van de zee moet worden weggesleept. Bij Meeuwenoord, die aan verhuur deed van strandstoelen en windschermen kon je een colaatje kopen of een gevulde koek (maar daarvoor had ik van thuis niet genoeg geld meegekregen).

Een ouderwets mooi Noordwijk.

Nota Bene Gill stuurt – met dank – twee treffende illustraties van de hierboven opgehaalde herinnering: