
Bij lunchroom “Zeezicht” aan het Calisplein (het latere Palaceplein) gingen rond 1940 de cake per portie en de limonades per glas. Ik ben benieuwd wat het alternatief zou zijn geweest: een hele cake, ongesneden en vers uit de oven en de limonades – onverdund met water – per familiefles?

moet een gezellig plein zijn geweest en velen Noordwijkse families hun voorvaderen schijnen hier geboren te zijn.
na de oorlog op aan dringen is er een parkeer terrein van gemaakt en is het plein nooit herbouwd.
toen begon structureel gezien de slogan eens weg altijd blijft t weg.
een lange rij van lege onbebouwde ruimte zal nog volgen.
waarom wel een protest tegen windmolens is,een gebouwde protest in de branding ,en niet een protest monument tegen de onbebouwde plekken is een raadsel.
waarom ze in egmond geen bezwaren tegen deze vorm van energie hebben en hier wel is een pushing van lobby,…
tuurlijk is een onbebouwde horizon mooier,maar er zal iets moeten gebeuren tegen toenemende energie gebruik.
hoe verder weg hoe beter,maar of de lobby van de plaatselijke economische machten tot in Brussel of de boardings rooms reiken is vaag.
t zal leuk zijn hoe deze dingen nu werken en men de lijnen bloot legde.
de kermis draait rustig op t calis pleinen de koude duurt voort tot in mei,en noordwijk laadt zijn handy op en legt zijn yuppen car aan de elektro.
op de golf in de duinen staat een senioren golfer en spreekt t uit zicht wordt er niet beter op charles,…
de muur van de miramar storte te vroeg in en de zeetaverne is een flashback.
wij hebben ze t over als ze t over toerisme hebben,zijn dat de verloren klanken van de ijscomannen of t vergeten flyiing arrow en de laatste schelpen kar of de een groep ruiters van een manegehouders of yambolaya van de landbouw,…of is t post marketing,…