cf

Het moet de mooiste plek van de hele wereld zijn geweest om daar ‘op café’ te gaan: ’s morgens voor een mooie koffie met wat zoetigs erbij, ’s middags een lunch en tegen de avond een ijskoude jonge jenever met aansluitend een goed diner. Alle fasen die automatisch en aansluitend in elkaar overgaan, je hoefde hier nooit meer weg te gaan. Je laten bedienen door keurige obers, af en toe een beetje stuifzand voor de aardigheid en verder alleen maar het ruischen van de zee. Aan het einde van de dag doodgaan aan melancholera.