‘Patat’ en ‘frites’ en ‘belegde broodjes’ en ‘(soft-)ijs’ en ‘snacks’: het stond met grote letters allemaal op de gevel en het deed je vermoeden dat het een eethuis was. Dat was ook zo. Niet ‘Leen’s Eethuis’ (want zo heette het lange tijd), maar ‘Rob’s Eethuis’.
Die laatste twee woorden stonden er maar een beetje bekaaid op, op die gevel. Was het bescheidenheid? Een gebrek aan ruimte? Maar waarom laat je je dan toch door Coca Cola verleiden om er ook nog eens het woord ‘snackbar’ op te zetten? Ik vond ‘eethuis’ veel mooier dan dat platte, Brabantse ‘snackbar’ .
Dan weet je dat, Rob, for what it’s worth 🙂
BLOGnoordwijk (Heimatsammlung) 
t concept zal nu niet meer werken dat is achterhaald de producten komen goedkoper uit de supermarkt en de consumenten willen beleving en entertainring met een sfeertje van akoestiek en inrichting locatie dan zijn ze bereid er drie x voor t zelfde product te betalen maar ben er al meer dan half decennia uit en nu schijnt het nog moeilijker te wezen om de consument aan je te binden met alleen de afhaal chinees voor de groep die nog steeds kikt op zijn nr,…en babi pangang met de strand tenten waar toch meer gezien en gezien worden net werken en spanning in de menu,s en bediening wordt ingebouwd deze jumbo deed een goede zet met de afval race van vend met zijn le place dat heeft ook wel iets de wokken op de ene na zijn ook verlopen en de pizza markt kraakt onder de race naar steeds meer stuks voor de zelfde prijs de snack industrie is booming via t super kanaal en a en p loopt onder de druk van mac ook nog steeds en zelfs de loempia uit leiden van die mooie dame boven t feest van harry schijnt ergens terug te zijn in de haarlemmer straat het vet droop er uit maar het was iets wat de consument zoekt in zijn drang naar exotic en beleving the leisure fricandellen crocetten friet vlaams en pommes of frans of ribbel schijfjes hoe heet dat ook weer met de febo v dobbe kwekkeboom vd laan en amsterdamse en leen zijn broodje vlam wat zo geweldig was en leen maar story ,s vertellen dat broodje vlam is nergens meer uit de verf gekomen al schijnt duif t nog geprobeerd te hebben toen die wagens vol loempia,s naar frankrijk stuurde en de t stand plaatsen beleid wordt ook steeds moeilijk t zijn nu nomaden met de hype food cars en soul music met de tractor de witte snor dat willen de mensen en daar gaat t om wat ze willen een ervaring en die markt moet je bieden t strand schijnt door dure investeringen ontwikkelt te zijn en zijn doelgroep gevonden heb er niks meer mee een anderen wereld vol marketing managers en neuro marketing de hoofdstraat en boulevard en grent missen de beleving vester en de schaatsbaan bij zuiderbad lopen ook super…de weg van de friet en kroket tooerist naar t exotische broodje was een lange weg..met de grote speler gaat er nog veel gebeuren …t blijft boeiend de steeds snellere ontwikkeling…t zei zo,…
Ach ja. Kijk, afgaande op wat ik in de foto terugzie moet dit geweest zijn omstreeks 1982. Gedwongen door de veranderingen van het ‘uitgaanspubliek’ vonden we het niet meer verantwoord om de klandizie binnen te laten. Het was de tijd dat elke disco, kroeg en zelfs Van Rooyen een portier bij de deur had staan. Regelmatig was het min of meer oorlog in het gebied tussen Boule7, Club 68 en de Grent. A&P had nog het minste last, die hielden sowieso de herrie al buiten. Omdat de Palace-ruïne was afgebroken hadden we alleen een zandgat voor de deur en ik zag meer handel in de friet- en snackverkoop omdat dat toen nog niet op het strand te koop was.
Dus in de winter van ’80 op ’81 gooiden we het roer om nadat het in de zomer weer eens was misgegaan op een zaterdagavond waarbij het weinig scheelde of er waren zwaargewonden gevallen. Meteen na dat incident besloten we dat het ondoenlijk was geworden om na 12 uur nog open te zijn. Vanaf de volgende dag veranderde ik het assortiment: niet alleen belegde broodjes maar ook plateservice met biefstuk, varkenshaas of karbonade, maar dat was alleen om het seizoen uit te kunnen dienen. In de winter die volgde maakte ik er luikverkoop van, en dat was een goede greep. Maar investeringen wogen zwaar op de begroting in die dagen, want we hadden het pand in de duurste tijd gekocht en hadden pas drie seizoenen gedraaid. Vandaar dat ik niet de mogelijkheid had om meteen de gevel op zijn mooist aan te kleden….en toen Coca Cola mij een lichtbak aanbood accepteerde ik die graag. Het glittertjesbord bovenaan was voor die tijd een flinke aandachttrekker, zeker als de zon erop stond. Eigen bedenksel en uitvoering. Ik zou het nu niet meer in mijn hoofd halen om met zo’n bord op mijn nek de ladder op te gaan, maar toen was dat anders. In die dagen moest er verdiend worden, niet zeuren en gaan, zeven dagen in de week en twaalf uur per dag… En reclame? Ach, je kunt toch wel dansen. Al is het niet met de bruid…
Well done Robbert, the vertue is in the deed.
weet er alles van…gaan met de banaan en toch waren t mooie tyden die nooit meer terug komen…was t een echte badplaats…wat zal volkert wessel brengen,…
Zie mijn rechtstreekse mail Rob
Specialiteit Broodje VLAM!!!!