Blog7184: Dominicus Antonie van Konijnenburg

in onze haast zijn we blewbird vergeten in de tijd dat we bezig zijn,kwam wel zo een persoon tegen op het strand in de zuid naast de yuppen broeikas met een kanjer van een nikon toestel,maar hij wilde niet zeggen wie des persoon zijt .
soms ga je weer denken als het contra de ogen wordt voor gespeeld en dan wordt de tijd in een gedrukt zo als de materie van een zwart gat dat zich samen drukt sinds de oerknal.
toch vreemd sinds de opmars van facebook dat je al die anderen bloggers niet meer volgt.
bestaan ze allemaal nog wel in hun rol van kunstenaar voor one day en one moment.
het blijft toch allemaal vreemd met dat strand de bebouwing en de duinkanters of zeekanters.
sommigen komen niet onder de vuurtoren vandaan en anderen gaan de wereld over en komen wel of nooit meer terug op de plaats waar ze zijn verwekt ongecontroleerd als vergissing iets voor of na de oorlog.
nu schijnt ieder nieuw geboren wurm te zijn gepland voor de cress en mama naar flexibele baan en dr tennis of golf clubje of werken aan dr figuur op de azurro wellness.
pa met zijn mtb over t strand en meedoen met de wedstrijd tussen de schelpen door en proberen jong te blijven.
ruud ohlenslager van de autootjesbaan had ook in t jappen kamp gezeten en joop boon in algerije bij de legionairs ,zei altijd tegen joop schrijf je verhalen op.
weet nog steeds niet of die t gedaan heeft en ruud publiceerde tien gedicht bundels onder anderen over de blauwe zeedistel ,ze zijn er niet meer de vertellers met kees fish heen gegaan kees werkte vroeger in de psychiatrie en de verhalen waren leerzaam ,t is maar een palletje wat ons verschilt zei die en t palletje kan vallen als t zelf wil vallen op het moment dat t palletje valt.
beste jongens op een sociaal terras en het waren de heydays van t strand dat nooit meer terug komt.
in ons commerciële wereld die over de swing rolt.zonder ziel zonder doel.
brusselmans vertelt t ons in zijn sien en odje en over ik kou van jou of over dat gouden boek met die mode ontwerper.
een ding weet ik zeker dat jonge ventje van de knijn is geen elite manneke ,meer een jongetje van een visser die niet naar zee wil en daar de pannen schrobt als junior plongeur net als dat jongetje in kniertje die door kniertje uit den brode op de verrotte bomschuit wordt gesleurd en jammer verzuipt en zijn lichaam aanspoeld op t noorder strand en zijn ouderen broer nog leeft en de laatste ervarinng uit stameld en de laatste adem uit blaast als ze hem hoog op t duin verkassen en kniertje een pannetje snert krijgt van de reder die hiermee zijn ongeluk zijn einde en zijn wroeging afroept in zijn ziel zaligheid en eeuwig leven de duivel wenkt.
heb t daarna nooit meer op reders gehad en ben op twaalf jarige leeftijd hard weg gelopen in ijmuiden toen een reder aan mn vader vroeg of ik mee kon en mijn vader zei dat ie ook op zo een leeftijd op een stoomfiets naar lerwick met zijn vader was geweest…anderen tijden en ik interresseerde me voor anderen dingen…een neefje ging wel en maakte carrierre later op sde super hek trawlers…de kleding van t manneke is niet elitair en niet gewassen of gestreken…maar sowat t maakt niet uit…een ieder zijn verhaal…

En kennelijk waren er ook postzegels “Konijnenburg”

Als kleindochter van Dominicus Antonie van Konijnenburg kan ik de eventueel gewenste informatie geven.
Had hieer al eerder op gereageerd maar zie het niet hier.
Joyce Kater-Hoeke