
De foto is van 1915: twee onbekende meiden kijken in de lens van de fotograaf. Het tafereel speelt zich af op de Oude Zeeweg, ongeveer ter hoogte van het toenmalige Pension Verloop. Een zondagmiddag misschien, want de meiden hebben hun mooie kleren aan en op de achtergrond is er paraderend volk op de been.
Buiten dit alles “in the real world” woedde de Eerste Wereldoorlog, moord en doodslag in de modderige loopgraven van Noord-Frankrijk, hongerende burgers op de vlucht, uitzichtloos strijdgewoel. Noordwijk moet een oase geweest zijn in die dagen.

wolk van meiden niet meer onder de sterren met een crisis en nog een war om te verwerken en ze kregen kinderen die pre babyboomers waren en die de rock en roll danste met het meisje op de berini sprongen met buddy seat en hun dubbeltjes aan de friet en jukebox waagde met brenda lee en pat boone,
de veranderingen begonnen met xyz generatie en de tv serie tessa die het hield met de rector gescheiden drie kinderen en flexibel omdat de tijd zo is.
met ieder weekend anderen jeugd aan het ontbijt vertelde een noorwijk binse vrouw die ook haar bedenkingen had de tijd is de remedie zei ze en ik knikte en dacht hebben we ze het niet meer in de hand is de y z generatie studerend feestend en in de vut en klaar voor de memories dertig jaar voor tijd.
we zijn ook jong geweest maar iedere periode is anders dan daarvoor.
in weelde groot gebracht en alles ging vanzelf pa dokt wel en een giro is snel uit geschreven.
het zal wel goed komen of het komt nooit meer goed.
robotten computers en digitaal gaat de rest en de waarde cijfertjes komen uit de printer.
toen de meisjes keken in de focus van de lens en oog hadden op hun carrière van huis houden en kinderen baren waren de ontwikkelingen en verhaal anders ernaast in het parkje stonden nog dennen bomen die toen in mijn jeugd werden gekapt om flecterende redenen van dennenscheerder tot lage waterstand en dennen worden niet ouder dan gemiddeld dertig.
we plukten daar later jaren duin braam achter een stinkende crossley bus waar bart rijnhout zijn site van heeft en daar komen interessante foto,s voorbij maar worden door pjotr links gelaten tram bus en zo.
een kinderwagen met een lastige puber ernaast waarbij de moeder tot de puber zeiden hoop dat je ook zulke lastige kinderen krijgt als ik maar niet besefte in deze tijden dat haar kinderen werden opgevoed door opa en oma.
hippie tijdperk en een sprong nieuw jaar in zee met de wethouder in de digros reclame om bij te schnabbelen want het is kommer en kwel bij de bestuurders.
de loopgraven zegt pjotr waar ene adolf al wordt aan gewezen voor zijn strijdt en vergelding en zijn boek waar alles in stond een spook schrijver maar het stond er in en het gebeurde.
zelfs bij een putsch werpt zijn lijfwacht zich op hem.
de pre babyboomers hebben het geweten en aan de anderen kant lag Celine de dokter uit meudon een voorstad van Parijs en schrijft daarna geschokt door de loopgraven al het vlees dat hij uit een zag spatten zijn boeken die nooit zijn geëvenaard de reis naar het einde van de nacht zo aangrijpend dat ze hem een prijs geven en bardamu de zinloosheid en banaliteit beleeft die Celine aan de anderenkant van Adolf had beleeft met hyperbolische overdrijvingen en passages die worden weg gelaten die de lezer zelf moet invullen dood op krediet schijnt nog stilistische te zijn met de misère uit parijs in Celine zijn jeugd de achterdocht en sociale rancune van de kleine middenstand in zijn omgeving toen ging die een weg in waar ze nog over discussiëren dat hij zelfs moest vluchten en daarna verguisd werd en leefde pover met zijn papegaai en gewezen danseres de de dokter van meudon zal die ooit worden bij gezet bij de grote schrijvers van de Fransen of blijven ze hangen in de tijd van dat hij ergens fout bij hoorden en later kwam kasteel naar kasteel en noord en rigodon zijn vluchten door Europa en zijn misère er na.
er waren nog meer schrijvers die bij hun doods angsten bleven van de loopgraven erich remarque van het westen geen nieuws en nog een lijst werken.
ernst junger is ook zelfs in twee oorlogen geweest in de tweede officier in parijs.
allemaal interessant het maatschappelijk verloop de schema s de tijd krukas en schuiven met institutionele belangen globaliserend gezien waarheen en wat is de uiteindelijke bedoeling ervan buiten de menselijke karakter trekken die op niets uit draaien.
twee meisjes kijken vertwijfelend in het verloop van tijd en ruimte en vierden nog gewoon zwarte piet en gingen naar de kerk en spraken iemand netjes aan en leefde respectvol….